منوی اصلی
زندگی با کلمه ها
رقص واژه ها روی کاغذ هایم هیجان انگیزترین اتفاق زندگی من است!
  • Zahra Movasat دوشنبه هفتم مرداد 1398 14:28 برایم بنویس ()

    صبح چشم باز نکرده سایه‌های سیاه به سراغش می‌آمدند

    یکی سفت گلویش را میگرفت

    دیگری دست‌هایش و آن دیگری هی پای چشم‌هایش را آب میداد

    ۲۴ ساعت از شبانه روز سایه‌های سیاه علیه‌اش کودتا میکردند

    و او به ناامیدانه ترین حالت ممکن در انجمادِ بغض‌هایش در دفاع از خود

    تنها فقط دست و پا میزد

    در یک اتاقکِ سرد،بی‌حرکت در هوا معلق مانده بود

    روانش نیمه خوابیده بود

    اما تبسم به لب داشت

    و چشم‌ دوخته بود به شعاع کم نوری که از کورترین نقطه به داخل اتاقک به اندازه‌ی خط باریکی راه یافته بود

    تمامِ بغض‌های منجمد شده‌اش در گلویش یخ بسته بودند و او نمیتوانست قورتشان دهد

    راه گلویش را سایه‌ی سیاه سفت‌تر از قبل زیر چنگال‌هایش فشار میداد

    همانند ماهی‌های لبِ ساحل برای یافتن قطره‌ای آب به دنبال اکسیژنی تازه دهانش را باز و بسته میکرد

    اما دریغ از هوا،فقط سینه‌اش سنگین‌تر میشد

    این سنگینی هرچه بود دردِ گلویش را بیشتر میکرد

    دردش که عمیق‌تر میگشت نگاهِ سایه‌هایِ سیاه تیرتر میشد

    گویا میدانستند این کودتا جز سرافکندگی هیچ ندارد

    برای درمان آمده بودند

    اما همچین دردی را درمان نبود

    بیشتر در خودش غرق شد

    و خودش را به دستِ آغوشِ بازِ نابودی سپرد

    سرمای زیر صفر درجه‌ای تمامِ رگ‌های زندگی‌اش را منجمد کرد

    این انجماد از بغض گلویش شروع شد

    و تمامِ تار و پوده‌اش را دربرگرفت

    در آن حالت بدنش لمس و هیچ حس نمیکرد

    این انجماد او را نکشت اما روحش را متزلزل کرد

    تمام انرژی‌اش را از او نگرفت اما انرژی انجام هرکاری را برایش بی‌معنا کرد

    تمامِ حیات زندگی را از او نگرفت اما دیگر برای بالا رفتن و زندگی کردن دست و پا نزد

    از خورد و خوراک نیوفتاد اما دیگر از چیزی که میخورد لذت نبرد

    از خواب هم نیوفتاد تا ظهر در رختخواب هم نماند اما همیشه احساس مریضی کرد

    نه که کلمه‌هایش قندیل بسته باشد فقط دیگر نتوانست لب به دردِدل گفتن باز کند

    سایه‌های سیاه در کودتای خود شکست خوردند

    و او...

    زمین نیوفتاد اما آرام‌تر شد

    ریشه‌هایش خشک نشد اما پژمرده ماند

    از حرکت نایستاد اما به بن بست خورد

    بازگشت اما همه‌ی یک خودم را در عمیق ترین قسمت خودش جا گذاشت

    و بعد پُلی که او را به همان خودم متصل نگه میداشت

    آسیب دید

    تک تکِ پله‌های پل از بین رفت

    از اول هم میانه‌اش با یک خودم خوب نبود

    همان زمان بود که خودش را تکه‌تکه و متلاشی کرد

    آنقدر خودش را در یک خودم شکست

    که تکه‌هایش همراه با من داخلِ طوفانی بی صدا کشیده شدند... 

    آخرین ویرایش: دوشنبه هفتم مرداد 1398 15:16
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat سه شنبه هجدهم تیر 1398 14:00 برایم بنویس ()

    دم و بازدم...نه نمیشود

    این افکارِ مالیخولیایی دست از سرم برنمیدارند

    قصه های مادربزرگ با غول و هیولاهایش را یادم می آورند

    هر دقیقه غولی ترسناکتر از همان غول های قصه ها در سرم جولان میدهد

    میترسم نه از قیافه ی کریح و بد قواره بودنشان

    نه از زور بازویشان

    از حرف هایشان

    میترسم از جمله هایی که شنیدن اش در تاب و توانِ روح ام نیست

    و از منی که رو به نابودی ست

    منِ بی واژه به بی دفاع ترین حالت ممکن به جنگ رفته ام

    تنها افتاده ام

    در جنگِ یک تن و هزارتن از افکارِ مالیخولیایی ام

    به جنگ با غول هایی رفته ام که کلمه به کلمه هایشان روحم را خراش میدهد

    گاه می اندیشم کاش طبلی بود

    هی میکوبدم‌اش بر فرق سر افکارم

    تا صدای ترسناکشان

    پچ پچ های مسموم‌شان

    در سرم نپیچد

    که به گوش های دلم نرسد

    این صداها چشم هایم را میسوزاند

    اما این دردِ لعنتی همیشگی خانه کرده در گلویم نمیشکند

    گم شده ام همانند کودکِ گم شده در بازار که همه شبیه مادرش هستند

    اما برایش غریبه اند

    این سایه های سیاهِ دیوار شبیه همان مادرِ ‌گم شده در میان هزاران مادر اند

    که از پستوی مغزم بیرون می آیند

    مرا به دام میکشند

    و زیر پایم پایکوبی میکنند

    برای به دار کشیدنم

    تاوان پس میدهم

    باز امشب سوژه ی بزم و شادیشان شده ام

    و این تبانی سایه ها و غول های افکارم

    مرا به دار میشکد

    سرم که به دار میرود

    صدای همهمه ی شادی کردنشان بیشتر میشود

    و من اوج میگیرم

    رها میشوم

    میانِ دست و پا زدن هایم

    خفه شدن هایم

    رها میشوم

    نفسم میرود و باز میگردد

    سایه ها دیگر پایکوبی نمیکنند

    خیره هستند

    به دار و کسی که باز با واژه های زخمی اش خفه شد

    سایه ها نزدیک میشوند

    از دار پایین‌اش می آوردند

    مراسم تطهیر انجام میدهند

    و باز یک سایه سیاه به سایه های سیاه پستوی مغزم اضافه میشود

    سایه ها میروند

    من میانم و خنده هایم

    و تکرار و تکرار هایم 

    آخرین ویرایش: سه شنبه هجدهم تیر 1398 14:05
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat جمعه دهم خرداد 1398 01:10 برایم بنویس ()

    قسم به شب هایی که از روز روشن تر است

    اما روزهایم از شب هایم تاریک تر است

    نمیدانستم اینقدر دلتنگ این روشنایی شب هایم هستم

    نمیدانم این یک سال خودم را دور میزدم یا آن من را می پیچاندم؟

    هر چه بود گویا من اهل دور زدن و پیچاندن نیستم

    اهلِ نشستن و از پشت پنجره ی بسته به آسمانِ روشن شب نگاه کردن،نیستم

    شب هایم را دوست دارم

    همین شب ها بود که گلایه و تمام غرهایم را تف کردم به دیوارهای اتاق و بعد مهر سکوت به آجر به آجرشان زدم

    همین شب ها بود که با چشم باز کابوس دیدم اما مثل حرف مادربزرگ آن را به پرخوری قبل خواب ربط دادم و به طرز جنون آمیزی به تمامِ کابوس های بیداریم خندیدم

    همین شب ها بود که در یک چهار دیواری برای بی نهایتمین بار قدم زدمُ فکرکردم و فکرکردم

    و تمامِ دردِ فکرها وسط همین اتاق برای همیشه حلق آویز شد

    همین شب ها بود که دیگر هیچ خورشیدی برای من طلوع نکرد

    درست همان لحظه که خودش را برداشت و برای همیشه رفت

    و برای من چند خرده شیشه به نام دل بجا گذاشت

    بعد از آن شب من ماندم و یک دل با لبه های تیز و بُرنده با یک قولی که داده و هرگز گرفته نشد

    همین شب ها بود که فریاد های خاموشم باعث شد لخته ی لجزی از یک احساسِ مرده را بالا بیاورم

    و دیگر نگذارم قلبم آبستنِ دوست داشتن های واهی بشود

    همین شب ها بود که سیاهی شب را آغوش امنی یافتم برای برداشتنِ نقابی که باید همیشه به چهره ام میزدم

    همان نقابی که نمیگذارد آدم ها منی را که من نیست ببینند

    همان نقابی که مانع دیدنِ خون مردگی های چهره ام میشود

    چهره ای که یکی از همان شب ها با چاقوی بزرگِ آشپزخانه به جانِ لب هایم افتادم

    و آنقدر خراششان دادم تا یادم نرود دردِ نگفتن ها کمتر از دردِ گفتن هاست

    روزی ناگفته ها شاید باعث آزارم میشد اما من ایمان آوردم به معجزه ی سکوت

    همین شب ها بود که فهمیدم بغض هایم را باید سرساعت قورت دهم تا مبادا دردشان چشم هایم را بلرزاند

    فهمیدم صدایِ دلتنگیِ دلی که لبه های تیزش جز خودش کسی را آزار نمیدهد را باید تا ته کم کرد

    که باید تنهایی خودت را در آغوش بگیری

    و برای این همه راهی که تنها آمده‌ای به خودت خسته نباشی بگویی

    همین شب ها بود که سرم پایین افتاد اما نگاه دلم رو به بالایی ماند

    که همین شب ها بزرگ شدم و بزرگ شدن مرا از دنیایِ آدم ها طرد کرد

    اما بجای این طرد شدن آسمان شب را باتمامِ آرامشش بدون نگاه های آزاردهنده هدیه گرفتم

    که این اتاق باتمامِ خفگی های گاه و بی‌گاهش برایم شد امن ترین بخشِ دنیای کوچکم

    که دنیای زیبای خودم محدود شد به همین اتاقم

    شبی ازهمان شب‌ها که خیره به رقص واژه‌ها بودم

    سایه ی دیوار صدایم کرد

    بعداز آن شب‌ها و شب‌های بعدترش سایه‌ی آدمک بهترین رفیقِ من شد

    همین شب ها بود که فهمیدم آسمانِ تاریک اما روشنم...

    این اتاق با سایه ی روی دیوار که هنوز هم هست و آرامش این لحظه هایم

    قشنگ ترین رویدادی هست که هرشب برایم رخ میدهد

    رویدادی که دلم میخواهد

    روزی که چشم از این دنیای کوچکم میبندم درست لحظه ی مرگم بارها و بارها از جلوی چشم هایم گذر کند

    آخرین ویرایش: جمعه دهم خرداد 1398 01:18
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat یکشنبه پنجم خرداد 1398 04:45 برایم بنویس ()

    حیرون تر از همیشه خودش رو نشسته وسط اتاق پیدا میکنه

    دست هاش رو محکم تر از قبل روی گوش هاش میذاره و ته دلش برای نشنیدن خدا خدا میکنه

    ولی نه از هیاهوی صدای آدم ها کم میشه

    نه از هیاهوی جنگی که توی مغزش بین کلمه هاش همیشه بوده

    با خودش میگه کاش مغز تمامِ حرف هاش رو بالا بیاره

    و به این کاشِ همیشگیش لبخندِ مسخره ای میزنه

    دلش میخواست مته ای میذاشت روی شقیقه اش و میشکافد مغزی رو که پر شده بود از کلمه های پوسیده

    اما انگار توی یک قراردادِ نانوشته قراربود نه از شرِ تمامِ حرف های گندیده ی مغزش رها بشه

    و نه از شر هیاهوی صداهایی که قرار بر خاموشی شون نیست خلاص بشه

    حیرون تر از هر زمان دیگه ای "خودم"ی رو وسط اتاق بالای دار با طنابی از جنسِ حرف های ناگفته اش پیدا میکنه

    با خودش فکر میکنه این چندمین التماسِ "من" قرار بشه

    لبخند میزنه لبخندی که سد راهِ جاری شدنِ بغضش میشه

    و آروم درد گلوش رو تف میکنه

    نگاهش به "خودم"ی که ضعیف تر از هر موقعیت دیگه ای دوباره تنها راه فرارش طناب دارش شده

    به این تکرارِ هر روزه ی زندگیش به طرز جنون آوری میخنده

    به این صحنه دارترین رویدادهایی که 24 ساعته شاهدش هست میخنده

    میخنده به "من"ی که التماس های تکراری کار هر شب اش شده

    میخنده و جای خنده هاش درد میگیره

    و چقدر اینجا درست همین لحظه که حتی خنده هاتم دردشون میگیره درد میکنه

    اما بازم میخنده چون نمیتونه "خودم"ی رو نجات بده

    از بالا به چشم های "من"ی که قصه هاش رو پشت پلک هاش مخفی کرده خیره میمونه

    به "من"ی که با چشم های پر از خواهش همیشگی

    با یک نگاه بارونی

    برای موندنِ "خودم"ی زانو زده التماس میکنه

    دوباره میخنده به این نمایش تراژدی زندگی میخنده

    و خنده هاش میون خس خس نفس های به شمار افتادش و فریاد های بی صدایِ "من" برای همیشه خاموش میشه

    آخرین ویرایش: یکشنبه پنجم خرداد 1398 04:49
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1398 21:19 برایم بنویس ()

    قد نکشیده بزرگ شد

    دست دلش رو گرفت بلندش کرد

    از همه ی همبازی هاش جداش کرد و به گوشه ی خلوتی برد

    گرد و خاکش رو تکوند و روی زخم هاش مرهم گذاشت

    بعد بالبخند گفت:وقتِ سفر باید بری

    با ناراحتی گفت:من هنوز از بازی های بچگی خسته نشدم

    با همون لبخند جواب داد:باید بری تو متعلق به اون بازی ها نیستی

    با نگرانی پرسید:اگه نتونستم سفر کنم چی؟اگه کم اورم؟اگه...

    با نگاهی دلگیر ولی با لبخند گفت:وقتی من کنارت هستم اگر و امایی نیست

    سرش رو انداخت پایین  و گفت:میترسم راهش سخته و دشوار

    باز با لبخندگرمی جواب داد:وقتی من همسفرت هستم ترسی نداشته باش،وقتی من مواظبتم دشواری نیست مگه اینکه به وجودم شک و باورم نداشته باشی

    با این حرف لرزید آخه هم باورش داشت هم به محبتش شک نداشت

    دست برد کوله پشتی سفرش رو برداشت و اینبار بدون ترس ازسفر پرسید:توی این کوله پشتی چی هست؟

    با لبخندی مهربون جواب داد:توشه ای که تو این راه لازمت میشه مثل صبر،تحمل،خنده،مهربونی،گوش شنوا،چشم بینا

    و از همه مهمتر برات "سکوت" رو گذاشتم بیشتر از هر چیزی مواظبش باش چون سکوت از هر چیز دیگه ای برات لازم تره

    یادت هم باشه من از اول سفر تا آخرش باهاتم حتی اگه فراموش کنی همسفرت کیه

    لبخندی زد و گفت:فراموشت نمیکنم

    سالهاست با کوله بارش در حال سفره

    گاهی که توی پیچ و خم جاده ها کم میاره

    سرش رو بالا میگیره و لبخندی میزنه

    آخه یادش نرفته دلش باید قرص همسفرش باشه

    دلش همیشه قرص بودن های همسفری هست که هیچوقت دستِ دلش رو یکبار هم رها نکرده

    به راهش ادامه میده و زیر لب با خودش زمزمه میکنه

    " در خرابات مغان نور خدا می‌ بینم

    این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌ بینم

    جلوه بر من مفروش ای ملک الحاج که تو

    خانه می‌ بینی و من خانه خدا می‌ بینم"

    آخرین ویرایش: دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1398 21:49
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat یکشنبه هشتم اردیبهشت 1398 00:21 برایم بنویس ()

    هرشب چنگ می اندازم در کلمه هایم

    درشت ترین و آبدارترین هایش را سوا میکنم

    و پرت میکنمِ شان روی کاغذهای سپیدم

    مینویسم نه برای خوانده شدن

    نه برای ترحمی،نه شنیده شدن

    مینویسم تا کمی آرام شوم

    تا که از این فریادها خالی شوم

    مینویسم،من به سکوت کلمه هایم محتاجم

    به رقص این واژه ها بر روی کاغذهایم

    من معتادم به این کلمه هایی که ترسی نداشتند از شنیدن دردهایی که بر درودیوار اتاق کوبیده میشدند

    ترسی نداشتند از چشم هایی که صدای جیغشان در آجر به آجرِ اتاق مبحوس شده بود

    این کلمه ها را من زندگی کردم

    این کلمه ها نفس میبخشند وقتی که نفسم میرود و مرگی ندارم

    خیره میشوم

    به تک تکِ کلمه هایم

    به سکوت هایی که لابه لای حرف هایم بافته ام

    و امان از چشم هایی که میسوزند

    خطی خطی میکنم این حرف هایی را که دیگرسوزش چشم هایم خاکسترشان کرده است

    حالِ من و کاغذهایم پر از خط خطی ست

    و غرق در تفکرم

    مینویسم نه برای شنیده شدن

    من سکوتِ مطلقِ این واژه هایم مرا باید فریاد زد

    زیرا هیچکس این خط خطی های خاکستر شده را نخواهد فهمید

    آخرین ویرایش: یکشنبه هشتم اردیبهشت 1398 00:34
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat دوشنبه دوم اردیبهشت 1398 00:00 برایم بنویس ()

     

    تب کرده ام

    تمام تنم میسوزد از ناگفته هایم

    فرشته دست بر پیشانی ام میگذارد و میگوید تمامِ تن ام سرد است

    اما من میسوزم در شعله های کلمه هایی که باز به جای گفتن آتششان زده ام

    دلم فریاد میخواهد از آن فریاد هایی که بشکند این دردِ لعنتی را که در گلویم لانه کرده است

    میخواهم فریاد بزنم

    مرا دیگر تاب و تحمل "سکوت" نیست

    دنیای خاکستری ام را هم سیاه کرده اند

    آدم ها

    عادت دارند که با انسان ها مثل خوراکی مورد علاقه شان رفتار کنند

    باور ندارند او هم یک انسان است

    آدم ها

    عادت دارند که هر وقت دلشان خوراکی مورد علاقه شان را هوس کرد

    به سراغ اش بروند بعد 32 تا از دندان هایشان را بر تن اش فرو کنند

    و بعد به راحتی آن را در سطل زباله بیندازند

    آدم ها

    یادشان نمی آید او هم یک انسان است

    نه اسباب بازی جذاب که هر وقت حوصله شان سر رفت با او بازی کنند

    و بعد او را به یکباره ته انباری بیندازند

    آدم ها

    باورشان نمیشود پشت این چهره ای که لب هایش همیشه میخندد

    انسانی هست با یک قلب

    باورشان نمیشود او عروسک کوک شده برای سرگرمی نیست که هیچ نفهمد

    هیچ احساس نکند

    او یک انسان است

    اما آدم ها

    فراموش کرده اند
    آخرین ویرایش: دوشنبه دوم اردیبهشت 1398 00:04
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat یکشنبه یکم اردیبهشت 1398 23:24 برایم بنویس ()

    هرشب مشتی کلمه میپاشم روی کاغذهای سپیدم

    خیره میشوم به تک تک جمله هایم

    چشمانم ک میسوزد

    خط خطی میکنم تمام حرف های روی کاغذ را

    حال منم وکاغذهایی پر از خط خطی

    و غرق در تفکر

    چراهیچکس خط خطی های روی کاغذهایم را نمیفهمد
    آخرین ویرایش: جمعه سیزدهم اردیبهشت 1398 15:47
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat سه شنبه سیزدهم فروردین 1398 21:50 برایم بنویس ()

    نه صداهای مغزش خاموش میشدن

    نه تصویرهای محوی که یکی پس از دیگری از جلوی چشم هاش رد میشد تمامی داشتن

    این قصه ی کهنه تکرارِ دوباره و دوباره ی شب هاش بود

    تو تاریکی اتاقش خسته از شنیدن قصه های کهنه ی همیشگی گوش های دلش رو گرفت و زیر لب فریاد زد"بس کن"

    صداهای ذهنش قوی تر از قبل مغزش رو متلاشی میکردن

    و اون چشم هاش رو روی هم فشار میداد

    انگار میترسید اگه چشم هاش رو باز کنه درد صداهاش از چشم هاش جاری بشه

    میترسید

    شمار شب های ترسناکش از دستش در رفته بود

    شب هایی که ترس هاش شبح وار سرش خراب میشدن و اون سعی میکرد با همشون بجنگه

    فشار چشم هاش رو بیشتر میکنه و سفت تر از قبل گوش های دلش رو میگیره

    کاش میتونست از این شب ها فرار کنه

    کاش میشد برای همیشه ذهنش مرگ مغزی بشه

    تا تموم کلمه هاش زنده به گور میشدن

    اینقدر سفت چشم هاش رو بسته بود که دردش گلوش رو خفه میکرد

    نفس هاش سنگین شده بود و اون باز توی انفرادی با کوه عظیمی از حرف های گندیده

    با یه نگهبانی به نام خاطره به دام افتاده بود

    فرقی نمیکرد چقدر چشم هاش رو سفت بسته باشه وقتی چشم های دلش واضح و واضح تر تصاویر محو رو بخاطر میاوردن

    دوباره همون صداها

    همون حرف ها

    و همون ترس ها

    چیزایی بودن که توی سرش چرخ و فلک وار میچرخیدن و حالش رو خراب و خراب تر میکردن

    شقیقه هاش رو با سر انگشت هاش فشار میده و سر مغزش فریاد میکشه"بس کن"

    اما چرخ و فلک توی سرش هی میچرخید و میچرخید و میچرخید

    انگار نه مغزش قصد خاموشی داشت نه دلش دست از سرش بر میداشت

    سرد ترین گوشه ی انفرادیِ خیالش کز کرده بود درست مثل یک مُرده

    مرده ای که با چنگ و دندون میخواست زنده بمونه

    اما تک تک سلول هاش ازش میخواستن رها کنه این عذابه همیشگی رو

    میتونست حس کنه قلب اش از تپیدن خسته شده

    انگار دیگه بعد از این تکرار و تکرارِ بالا و پایین رفتن هاش میخواست کمی هم شده ثابت گوشه ای باایسته

    درد گلوش رو قورت میده

    به سختی چشم هاش رو باز میکنه و توی تاریکی اتاق

    بین هجوم ترس ها

    و کلمه ها

    تصاویرِ محوی از روزگار دورش رو میبینه

    لبخند میزنه

    خسته از همه ی چنگ زدن ها و دندان گرفتن ها

    خسته از جنگیدن توی یه میدون مبارزه ی خالی و تاریک و سرد

    لبخند میزنه به تموم ترس ها

    صداها

    حرف ها

    دست هاش رو جلوی تصاویر تکون میده تا محو بشن

    آروم مشت های محکمش رو فرود میاره روی قلبش

    لبخند میزنه و زمزمه میکنه"وایستا،لعنتی وایستا"
    آخرین ویرایش: سه شنبه سیزدهم فروردین 1398 22:04
    ارسال دیدگاه
  • Zahra Movasat دوشنبه دوازدهم فروردین 1398 20:54 برایم بنویس ()

    کارم از سکوت کردن گذشته است

    این من لال شده است

    تک به تک کلمه هایم را سال هاست حلق آویز میکنم

    و مرگِ حرف هایم را هر شب شاهد هستم

    ظرفیت گورستان حرف هایم که تکمیل میشود

    به آتش میکشم کلمه هایم را

    و خیره میشوم به خاکستر حرف های دلم

    آنوقت است که از حرارت آتشِ زیر خاکسترِ حرف هایم چشمانم میسوزند و میسوزند

    تا که جاری میشود اشک هایم

    درست مثل آب روی آتش

    خاموش میشوند آتشِ زیر خاکسترِ حرف هایم

    و حاصل اش میشود لال شدن

    حاصل اش میشود آنکه وقتی هم بخواهی از حرف های دلت بگویی

    ببینی جز مشتی خاکستر چیزی نداری

    و سخت است فهمیدن یک مشت حرف های خاکستر شده را
    آخرین ویرایش: دوشنبه دوازدهم فروردین 1398 21:01
    ارسال دیدگاه
تعداد صفحات : 2 1 2