" /> " /> زندگی با کلمه‌ها - مطالب دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار
 
درباره وبلاگ


بهمن ماهِ هزار و سیصد و هفتاد و چهار سرآغاز دفتر زندگی من بود...
از بچگی برای بزرگ شدن راه نرفتم که زمین بخورم دویدم و کله پا شدم
رشته‌ی تحصیلیم رو که با اعداد و ارقام سر و کار داشت به پایان رسوندم بی خبر از اینکه این روح تشنه‌ی قطره به قطره‌ی واژه‌هاست
حالا تصمیم دارم این صفحه‌ی مجازی رو رنگ آمیزی کنم با تکِ تکِ کلمه‌هام!
و خلاصه‌ی تمامِ درباره‌ی من همین بس که مینویسم تا زنده بمونم اگه یک روز نتونم بنویسم با یک مرده هیچ فرقی ندارم
.
Instagram: zahra.mvst

مدیر وبلاگ : Zahra Movasat
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
زندگی با کلمه‌ها
رقص واژه‌ها روی کاغذهایم هیجان انگیزترین اتفاق زندگی من است
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
سه شنبه بیست و هفتم اسفند 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

این شب‌ها سحر نمی‌شوند

شب‌هایی که از لب‌هایم لبخندها نخ‌کش میشوند

و بغض‌های چسبیده به بیخ گلویم کوچ میکنند

به چشم‌هایی که تاریخ از چشم‌های تو افتادن را هنوز بخاطر دارند

سال‌ها معلق در هوا درجا دویدم

برای دوست‌داشتن‌ات که از نداشتن‌ها پر بود

دویدم اما هیچ دستی خستگی‌های این دل را نتکانید

با تمامِ دل خستگی‌هایم

وجب به وجبِ بیابانِ نبودن‌هایت را با یک وهم

و خیال پوچ با امیدهای واهی برای ذره‌ای بودن‌ات دویدم

برای همین ذره‌ای بودن‌ات من از من بودن گذشتم

ولی هرروز رفتن‌هایت را مثل یک بغض قورت دادم

و شب‌ها از ترسِ هضمِ نبودن‌هایت خواب به چشم‌هایم نیامد

‌اما باز آنقدر رویایِ دوست‌داشتن‌ات کامِ این منِ طرد شده را شیرین میکرد

که دست فراموشی سپرده بودم

به غم‌انگیزترین حالت تو تعلقی به من ندارد

این شب‌ها دیگر پشت‌اش سحر نمیشود

و من تا خود صبح باید با چشم‌هایی که جای خالی‌ات را میبارند بخندم

بخندم به تمام راه‌هایی که برای رسیدن به قطره‌ای از تو آمدم و به یک هیچِ پوچ رسیدم

باید بخندم به این منی که آگاهانه اشتباهِ دوست‌داشتنِ ناتمام‌ات را هنوز عاشقانه میپرستد

میدانی دیگر فرقی ندارد

روزهای خوب‌‌ به همراه آن غریبه بسازید

یا آن غریبه هم قدمِ تو در تمامِ زندگی‌ات شود

دیگر فرقی ندارد

سهمِ همه‌ی خنده‌هایت برای آن غریبه میشود

یا آن غریبه آغوش‌ات همان جغرافیایِ امن را برای ابد به نامِ خودش میکند

دیگر برایم فرقی ندارد

مهم این است که من حتی از تو سهمی به اندازه‌ی نوشیدنِ یک فنجان چای درکنار همدیگر را هم نداشتم





نوع مطلب : دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار، 
برچسب ها : دلتنگی، غمگین،
لینک های مرتبط :


پنجشنبه پانزدهم اسفند 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

 تو را اشتباه بزرگ نامیده بودم

و از خودم "مگر میتوان یک اشتباه را دوست داشت" را بارها پرسیده بودم

حال دانسته‌ام حتی اگر اشتباه هم باشد

من این اشتباه را عاشقانه دوست‌تر میدارم

که این احساس هرچقدر غلط من ثانیه به ثانیه‌اش را زیسته‌ام

نه از این احساس باز میگردم

و نه دیوانگی‌هایم را رها‌ میکنم

بگذار سرزنشم کنند

هرگز پشیمان نمیشوم از اینکه ترجیح داده‌ام 

در اشتباهِ دوست‌داشتن‌ات بدبخت بمانم

تا اینکه بدون تو زندگی‌ام پر از خفگی شود

من احمقانه پایبند انتخاب این دل خواهم ماند

اصلا مگر دوست‌نداشتن‌ات با عقل جور درمی‌آید؟

یا اینکه از دوست‌داشتن‌ات دست بردارم؟

این وصله‌های ناجور به من نمی‌چسبد

به منی که بهتر از هرکسی دوست‌داشتن‌ات را بلدم

که حتی اگر از تو نگوییم

آنقدر یک تو مثل خون در رگ‌هایم جریان دارد

که همه انعکاس تصویرت را درچشم‌هایم خواهند دید

تویی که در لبخند‌هایم حضور داری را خواهند دید

میدانی چرا میم‌.دال‌جان؟چون عشق همان عطری‌ست که اگر بر دل‌ات بنشیند

عطر آن برای ابد می‌ماند

اصلا کدام قانون این کار را بد قلمداد میکند؟

وقتی لذت میبرم از این حضورت در خودم حتی به غلط

من نفس‌کشیدم تمامِ لحظه‌های بودن‌ات را به غلط

باورکن تو فراموش‌نشدنی‌ترین اتفاق زندگی‌ام هستی حتی به غلط

وجود داری در قلب‌ام به غلط

من زندگی‌ات میکنم حتی به غلط

آخر به خودم قول‌داده‌ام هرروز چای تلخ‌ام را با حضورت شیرین کنم

و اگر دوست‌داشتن‌ات را از من بگیرند

چای که هیچ زندگی هم از گلویم پایین نمیرود

شاید بعدها در تاریخ‌ بنویسند

در تباه‌ترین کشور و در زمانه‌ای که "عشق" رو به انقراض در دل‌ها رفته بود

منی بود که تا آخرین نفس‌هایش دوست‌داشتن‌ات را زندگی کرد





نوع مطلب : دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار، 
برچسب ها : دلتنگی،
لینک های مرتبط :


جمعه سیزدهم دی 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

میشد از تو گذشت

یا بر آسمان پرت داد و دیگر دنبالِ تو نگشت

از دوست‌داشتن‌ات که دل با هر طپش‌هایش فریاد میکشد،دست برداشت

یا از این من‌ها،تو را گرفت

میشد بر راهِ خیال‌،وهمِ بودن‌ات را بست

یا برجای خالی‌ات در عکس‌ها دیگر نَگِریست

میشد بر این رنجِ بی‌پایان نقطه گذاشت

و از سرخط شروعی تازه داشت

آرامِ‌جان هرآنچه تو را میشد از من‌ها تمام کرد را میتوانست

اما...

در دوئل فراموشی و خاطرهایت

همیشه خاطره‌ پیشی گرفت

این روزها این من‌ با هرسرعتی که مشغول فراموش کردن‌ات باشد

به تابلوی دلتنگی‌ که میرسد

مکث میکند

و جاده‌ی فراموشی باریک میشود

خاطره‌ها ریزش میکنند

و بن بست همین حوالی‌ست

جایی که دور زدن ممکن نیست

و منی که در تنگنای فراموشی و خاطره‌ها گیر میکند






نوع مطلب : دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار، 
برچسب ها : دلتنگی، غمگین،
لینک های مرتبط :


جمعه پانزدهم آذر 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

پاهایم را تاب میدادم

و گاهی از شوق لبخندی روی لب می‌نشاندم

چشم از جاده برنمیداشتم که مبادا یک ثانیه آمدن‌ات را از دست دهم

همانند کودکی که قول بستنی شکلاتی از مادرش گرفته باشد

تو را چشم به راه بودم

و در انتظار،روزهای سردم را به امید گرمای دست‌هایت سپری میکردم

تقویم که ورق میخورد و از رفتن‌های طولانی‌‌ات خبر میداد

گلبرگی از گلِ امیدم پژمرده میشد

من و چشم‌هایم در سوزِ رد و پای نبودن‌ات می‌سوختیم

و هنوز امید به بازگشت‌ات داشتیم

هر شب آهنگِ دیدارت را در گوش دل زمزمه میکردم

اما تا صبح کسی در من بی‌صدا می‌گریست

میدانی دل‌ام ترسیده بود زمانی برگردی که احساس‌ام دست به خودکشی زده باشد

آنقدر دیر بیایی که دیگر شوقی نمانده باشد

برای پرواز در آغوشی که جان از تن‌ام میگرفت

و بعد به بند بند وجودم جانی دوباره میداد

ترس داشتم وقتی بیایی که دیگر برای دیدنِ خنده‌هایت زمین و زمان را ویران نکنم

که به نیامدن‌هایت آنقدر ادامه بدهی که وقت دیدار یادم برود روزگاری غرقِ سیاهی چشم‌هایت بودم

حال اما بازنگشتن‌ات مرا نمیترساند

دانسته‌ام داغِ از دست دادن‌ات تا ابد برایم تازه می‌ماند

که حالِ خوب برای دل‌ام حسرت می‌شود

مرگ احساس‌ام

انتظاری که کور کند چشم‌هایم

از یک "تو" که در من جامانده‌ای

وقت و بی‌وقت با حس دلتنگی گلویم را میفشاری

و نفس‌ام بند می‌آید در هوایی که نیستی

و این دیگر مرا نمیترساند...





نوع مطلب : دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار، 
برچسب ها : دلتنگی، غمگین،
لینک های مرتبط :


شنبه بیست و هفتم مهر 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

دوست داشتن‌ات

همان ویروس سرماخوردگی‌ست

وقتی به جان و دل‌ات نفوذ کند

امان‌ات را میبرد

جان میکنی اما از دل‌ات دیگر بیرون نمیرود

راه نفس‌ات را میبندد

بغض بیخِ گلویت را میگیرد

که درد‌اش پایِ چشم‌هایت را گود

و هی بارانی‌شان میکند

تن‌ات سرد و درون‌ات میسوزد

مگر میشود ‌اسیرچشم‌هایت بود و تب نکرد

دوهزارو ششصد و بیست روز است که کودتا کرده‌ای 

و از من جز ویرانه‌ای چیزی باقی نگذاشته‌ای

آواره‌ای شده‌ام که خیابان‌ها را به جای هم‌قدمِ بودن‌ات

قدم به قدم راه میروم با خیال‌ات

همدست با چه کسی شد دل‌ات

که اینگونه تحریم شده‌ام از بودن‌هایت

باورکن من بی‌دفاع‌تر از فلسطین‌ام

از هیروشیما سوخته‌ترم

ثانیه‌ای فکرنکن به جنگ بادل‌ام

هنوز مخروبه‌های رفتن‌ات را آباد نکرده‌ام

زیر خلوار خلوار دلتنگی‌ات دفن شده‌ام

کم آوردند حتی واژه‌‌هایم

پس تیر خلاص را میزنم

میدانی؟

میشود در عشق مرد

اما

نمیشود عشق را ترک کرد





نوع مطلب : دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار، 
برچسب ها : دلتنگی، غمگین،
لینک های مرتبط :




( کل صفحات : 7 )    1   2   3   4   5   6   7   
 
   
   
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو | Buy Website Traffic