زندگی با کلمه‌ها بهمن ماهِ هزار و سیصد و هفتاد و چهار سرآغاز دفتر زندگی من بود... از بچگی برای بزرگ شدن راه نرفتم که زمین بخورم دویدم و کله پا شدم رشته‌ی تحصیلیم رو که با اعداد و ارقام سر و کار داشت به پایان رسوندم بی خبر از اینکه این روح تشنه‌ی قطره به قطره‌ی واژه‌هاست حالا تصمیم دارم این صفحه‌ی مجازی رو رنگ آمیزی کنم با تکِ تکِ کلمه‌هام! و خلاصه‌ی تمامِ درباره‌ی من همین بس که مینویسم تا زنده بمونم اگه یک روز نتونم بنویسم با یک مرده هیچ فرقی ندارم . Instagram: zahra.mvst tag:http://zahramovasat.ir 2020-03-31T09:49:29+01:00 mihanblog.com ماندن‌های اجباری 2020-03-22T21:32:21+01:00 2020-03-22T21:32:21+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/144 Zahra Movasat رو به روش می‌ایستم و نگاهش میکنم و اون در عمیق‌ترین افکارش خیره به نقطه‌ای نامعلوم غرق شده؛ سایه‌ی آدمک رو میگم سایه‌ی آدمکی که مثل همیشه نبود چشم ازش برنمیدارم لبخندی میزنم و ازش میپرسم: دوباره چی شده؟ نگاهم نمیکنه اصلا آخرین بار کی بود که سایه‌ی آدمک نگاهم کرد؟اصلا نگاهِ سایه‌ی آدمک به من چه شکلی بود؟ با معادله‌های چندین هزار مجهولی توی ذهنم درگیر بودم که صداش به گوشم میرسه که آروم زمزمه میکنه:دوباره...دوباره...دوباره منتظر میمونم تا حرفش رو کامل کنه سرش رو میچرخونه سمتم و م

رو به روش می‌ایستم و نگاهش میکنم و اون در عمیق‌ترین افکارش خیره به نقطه‌ای نامعلوم غرق شده؛ سایه‌ی آدمک رو میگم

سایه‌ی آدمکی که مثل همیشه نبود چشم ازش برنمیدارم لبخندی میزنم و ازش میپرسم: دوباره چی شده؟

نگاهم نمیکنه اصلا آخرین بار کی بود که سایه‌ی آدمک نگاهم کرد؟اصلا نگاهِ سایه‌ی آدمک به من چه شکلی بود؟

با معادله‌های چندین هزار مجهولی توی ذهنم درگیر بودم که صداش به گوشم میرسه که آروم زمزمه میکنه:دوباره...دوباره...دوباره

منتظر میمونم تا حرفش رو کامل کنه سرش رو میچرخونه سمتم و میپرسه: چرا میپرسی دوباره؟ مگه نمیدونی این قصه هرچی هست همش تکرار و تکرار و تکرار هستش

با حرفش قلبم سخت فشرده میشه بهش جواب میدم: عادت کردم به پرسیدن سوال‌هایی که جواب هاش رو خودم بهتر از هرکسی میدونم

پوزخند میزنه و دوباره نگاهش رو برگردونه به سمت همون نقطه‌ی نامعلوم و میگه: میدونی این تکرار از کجا شروع شد؟ از همونجایی که حتی"خودم" هم صدای من رو نشنید...نه بهتره بگم حتی خودم هم به من حتی یکبار هم گوش نداد...

هر چقدر نوشتم هیچ منی نخوند...که هر چقدر گفتم هیچ منی گوش نداد...که هرچقدر نشون دادم هیچ منی ندید...

میدونی این تکرار اینقدر تکرار شد که دیگه حتی از من هم منی نموند

دست هام میلرزه و لبخند روی لب‌هام به زور جا میگیره با آرومترین صدای ممکن بهش میگم: چرا همیشه جوری حرف میزنی که انگار همه چیز برای من تموم شده و نمیشه کمکش کرد هان؟

آروم از جاش بلند میشه به سمتم میاد و درست رو به روم می‌ایسته به سختی آب گلوم رو قورت میدم و بهش خیره میشم ضربه‌ای به شونه‌ام میزنه و خیره به چشم‌هام زمزمه میکنه: چطوری این حرف رو میتونی بزنی هووم؟

بدون اینکه منتظرجوابی بمونه آروم ازم دورمیشه

دلم هوری میریزه نکنه سایه‌ی آدمک برای همیشه بره

خیره میشم رفتن‌هاش که برمیگرده سمتم لبخندی میزنه و میگه: نگران نباش سایه‌ی آدمکی که اسیر دیوارهاست

و هیچ جایی چشم انتظاری براش نیست حتی آزاد هم بشه نمیره رفتن‌‌های یک سایه مثلِ موندن‌های اجباریه...

]]>
حسرت 2020-03-19T10:53:29+01:00 2020-03-19T10:53:29+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/143 Zahra Movasat هردومون سکوت کرده بودیم و غرق در افکارمون آهسته قدم برمیداشتیم اون جلوتر از من و من پشت سرش دلم نمیخواست این سکوتی که بینمون هست بشکنه چون اونوقت قراره بود چیزایی گفته بشه و شنیده بشه که باعث شکستن یک حباب شیشه‌ای میشد اما انگاری سایه‌ی آدمک نمیخواست سکوت کنه یک قدم بلند برمیداره و می‌ایسته؛پشتش به منه و میگه: میدونم قراره یک روزی حسرت خیلی چیزها به دلم بمونه خیره میشم به سایه‌ی آدمک بدون اینکه جوابی از من بگیره یک قدم بلند دیگه برمیداره و ادامه میده: حسرت بایدهایی که انجام نداد

هردومون سکوت کرده بودیم و غرق در افکارمون آهسته قدم برمیداشتیم اون جلوتر از من و من پشت سرش

دلم نمیخواست این سکوتی که بینمون هست بشکنه چون اونوقت قراره بود چیزایی گفته بشه و شنیده بشه که باعث شکستن یک حباب شیشه‌ای میشد

اما انگاری سایه‌ی آدمک نمیخواست سکوت کنه یک قدم بلند برمیداره و می‌ایسته؛پشتش به منه و میگه: میدونم قراره یک روزی حسرت خیلی چیزها به دلم بمونه

خیره میشم به سایه‌ی آدمک بدون اینکه جوابی از من بگیره یک قدم بلند دیگه برمیداره و ادامه میده: حسرت بایدهایی که انجام ندادم وحسرت نبایدهایی که انجامشون دادم

دلم میخواست قدرت اینو داشتم سرش فریاد میزدم تا بهش بگم ادامه نده اما نه توانِ فریاد زدن رو داشتم و نه سایه‌ی آدمک پی به احوالم میبرد

که باز صداش به گوشم میرسه: یک روز قراره حسرت اینکه بیشترکنارشون نموندن‌هام و بیشتر ندیدن خنده‌هاشون به دلم بمونه

حسرت روزهایی که جای ناراحتی،خندیدم

جای باریدن،بغض‌هام رو تُف کردم

وحسرت اینکه جای گفتن،نوشتم و جای فریاد زدن سُکوت کردمو سُکوت کردمو سکوت کردم

سایه‌ی آدمک یک قدم بلند دیگه برمیداره و می‌ایسته زبونم بند اومده هرچقدر بیشتر جلوتر میریم خودم رو بیشتر توی یک حصار خفنگان آوری حس میکنم که ممکنه هر لحظه نفس‌هام رو ببره اما سایه‌ی آدمک گفت و گفت و گفت...

یک قدم بلند دیگه برمیداره و میگه: میدونم بی‌شک قراره یک من حسرت خیلی چیزها به دلش بمونه،حسرت دوری کردن‌ها،دورموندن‌ها

حسرت تلخ شدن بجای شیرین موندن‌ها

یکدفعه می‌ایسته برمیگرده سمتم خیره توی چشم‌هام میپرسه: میدونی بیشتر قراره برام چی حسرت بشه؟

پاسخ سوالش رو حتی قبل از پرسشش میدونستم اما توان جواب دادن رو نداشتم با التماس بهش زل میزنم که شاید تمومش کنه اما انگار داشت انتقام سال‌هایی که شکنجه‌وار توی دیوارها حبس شده بود رو امروز میگرفت

پوزخند میزنه و خودش جواب میده: حسرت شب‌‌هایی که حس‌هام رو برداشتم و آروم با چاقوی تیز آشپزخونه بیخ گلوشون گذاشتم و رگ گردنشون رو زدم...

آروم چشم‌هام رو میبندم دلم میخواد گوش‌های دلم رو بگیرم تا صدای سایه‌ی آدمک بهش نرسه

نزدیک شدنش رو به خودم حس میکنم و میلرزم

شونه‌هام رو میگیره داد نمیزنه؛فریاد نمیزنه اما صداش عصبیه و میلرزه همین صدای آروم و زمزمه‌وارش برای من کافیه تا همه‌ی وجودم رو به آتیش بکشه

نزدیک گوشم زمزمه میکنه: بذار بهت بگم قراره حسرتِ رفتن‌هایی که جاش رو به موندن دادن و موندن‌هایی که تهش رفتن شدن به دلم بمونه

ته این قصه قراره حسرت دیروزهایی که با یاد دیروزترهام گذشت برام بمونه حسرت اون جایی که باید پایان من میبود شد شروع من

و اون جایی که باید شروع من میبود شد پایان من

آهسته تکونی بهم میده با صدای که بیشتر از قبل میلرزه میگه: قراره حسرت اینکه یک عمر سایه‌وار درون دیوارها زندانی شدم هم به دلم بمونه

هرکلمه‌ای که از دهن سایه‌ی آدمک خارج میشه عین یک گلوله‌ی آتیش گرفته قلبم رو میسوزونه

آروم لای چشم‌هام رو باز میکنم از شدت حرارتی که حرف‌هاش به جونم انداخته گلوم خشک شده و میسوزه به زور زمزمه میکنم: تمومش کن

آهی میکشه و لبخندی میزنه آروم میگه: میدونستی قراره حسرت همین تمومش کن ها هم به دلم بمونه؟

بی‌حرف بهش خیره میشم به سایه‌ی آدمکی که مثل همیشه نیست لبخندش عمیق‌تر میشه،دستی به شونه‌ام میزنه و پشتش رو بهم میکنه و میره

خیره به رفتنش میشم با چشم‌هایی که میسوزه و سایه‌ی آدمک هی میلرزه و میلرزه

تا اینکه آروم از پشت پلک‌هام روی گونه‌هام جاری میشه اینقدر جاری که دیگه لرزش سایه‌ی آدمک رو ندیدم و ندیدم و ندیدم...

]]>
شب‌های بی‌سحر 2020-03-16T20:31:05+01:00 2020-03-16T20:31:05+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/142 Zahra Movasat این شب‌ها سحر نمی‌شوند شب‌هایی که از لب‌هایم لبخندها نخ‌کش میشوند و بغض‌های چسبیده به بیخ گلویم کوچ میکنند به چشم‌هایی که تاریخ از چشم‌های تو افتادن را هنوز بخاطر دارند سال‌ها معلق در هوا درجا دویدم برای دوست‌داشتن‌ات که از نداشتن‌ها پر بود دویدم اما هیچ دستی خستگی‌های این دل را نتکانید با تمامِ دل خستگی‌هایم وجب به وجبِ بیابانِ نبودن‌هایت را با یک وهم و خیال پوچ با امیدهای واهی برای ذره‌ای بودن‌ات دویدم برای همین ذره‌ای بودن‌ات من از من بودن گذشتم ولی هرروز رف

این شب‌ها سحر نمی‌شوند

شب‌هایی که از لب‌هایم لبخندها نخ‌کش میشوند

و بغض‌های چسبیده به بیخ گلویم کوچ میکنند

به چشم‌هایی که تاریخ از چشم‌های تو افتادن را هنوز بخاطر دارند

سال‌ها معلق در هوا درجا دویدم

برای دوست‌داشتن‌ات که از نداشتن‌ها پر بود

دویدم اما هیچ دستی خستگی‌های این دل را نتکانید

با تمامِ دل خستگی‌هایم

وجب به وجبِ بیابانِ نبودن‌هایت را با یک وهم

و خیال پوچ با امیدهای واهی برای ذره‌ای بودن‌ات دویدم

برای همین ذره‌ای بودن‌ات من از من بودن گذشتم

ولی هرروز رفتن‌هایت را مثل یک بغض قورت دادم

و شب‌ها از ترسِ هضمِ نبودن‌هایت خواب به چشم‌هایم نیامد

‌اما باز آنقدر رویایِ دوست‌داشتن‌ات کامِ این منِ طرد شده را شیرین میکرد

که دست فراموشی سپرده بودم

به غم‌انگیزترین حالت تو تعلقی به من ندارد

این شب‌ها دیگر پشت‌اش سحر نمیشود

و من تا خود صبح باید با چشم‌هایی که جای خالی‌ات را میبارند بخندم

بخندم به تمام راه‌هایی که برای رسیدن به قطره‌ای از تو آمدم و به یک هیچِ پوچ رسیدم

باید بخندم به این منی که آگاهانه اشتباهِ دوست‌داشتنِ ناتمام‌ات را هنوز عاشقانه میپرستد

میدانی دیگر فرقی ندارد

روزهای خوب‌‌ به همراه آن غریبه بسازید

یا آن غریبه هم قدمِ تو در تمامِ زندگی‌ات شود

دیگر فرقی ندارد

سهمِ همه‌ی خنده‌هایت برای آن غریبه میشود

یا آن غریبه آغوش‌ات همان جغرافیایِ امن را برای ابد به نامِ خودش میکند

دیگر برایم فرقی ندارد

مهم این است که من حتی از تو سهمی به اندازه‌ی نوشیدنِ یک فنجان چای درکنار همدیگر را هم نداشتم

]]>
برای زنده ماندن 2020-03-15T20:00:26+01:00 2020-03-15T20:00:26+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/141 Zahra Movasat تکیه به دیوار داده و زانوهاش رو بغل کرده آروم کنارش نشستم و خیره به نیمرخ سایه‌ی آدمکی میشم که نگاهش معلوم نیست کجای این جهان غرق شده بدون اینکه سمتم برگرده آروم میگه: باز با اون نگاه و لبخندت بهم خیره شدی؟ نکنه نمیدونی نگاهم کجا غرق شده؟ لبخندم عمیق‌تر میشه و میگم: مگه میشه ندونم؟ پاهام رو تو شیکمم جمع میکنم سرم رو میذارم روی زانوهام دوباره خیره میشم بهش و ادامه میدم: اما میخوام صدات رو بشنوم که باهام حرف میزنی خودت که بهتر میدونی تو این دنیا هیشکی جز من به حرف‌هات گوش نمیده

تکیه به دیوار داده و زانوهاش رو بغل کرده آروم کنارش نشستم و خیره به نیمرخ سایه‌ی آدمکی میشم که نگاهش معلوم نیست کجای این جهان غرق شده

بدون اینکه سمتم برگرده آروم میگه: باز با اون نگاه و لبخندت بهم خیره شدی؟ نکنه نمیدونی نگاهم کجا غرق شده؟

لبخندم عمیق‌تر میشه و میگم: مگه میشه ندونم؟

پاهام رو تو شیکمم جمع میکنم سرم رو میذارم روی زانوهام دوباره خیره میشم بهش و ادامه میدم: اما میخوام صدات رو بشنوم که باهام حرف میزنی خودت که بهتر میدونی تو این دنیا هیشکی جز من به حرف‌هات گوش نمیده

صدای پوزخندش گوش خراش‌ترین آوایی بود که به گوشم میخوره،میگه: از اینکه اینقدر راجب من میدونی نگرانم میکنه و میدونی کجاش بیشتر نگرانم میکنه؟

بدون اینکه منتظر جوابی از جانب من بمونه سمتم برمیگرده و ادامه میده: بیشتر این نگرانم میکنه که با اینکه همه چیز رو میدونی اما همیشه تظاهر کردی هیچی نمیدونی

خیره به صورت سایه‌ی آدمکی میشم که هیچوقت نتونستم حالت نگاهش رو ببینم با خودم زمزمه میکنم کی از کی بیشتر میدونه؟ تویی که منو میبینی یا منی که هیچ از تو نمیبینم جز سایه‌ات

سکوتمون که طولانی میشه سرش رو برگردونه ودوباره غرق همون نامعلوم‌ترین نقطه‌ی جهان میشه

آهی میکشه ومیگه: نگاهم غرق"خودم"بود داشتم خودم رو عمیق نگاه میکردم راستش من همیشه عمیق نگاهم به خودمی هست که نگاهش هیچوقت منی رو ندیده؛غرق خودمی که غصه‌هاش رو قصه کرده و برای من با همون قصه ها لالایی خونده تا شاید این تاریک‌ترین شب‌هاش زودی رنگ خورشید رو به خودش ببینه

که شاید اون دیوی که شب‌ها ازخونه‌اش میاد بیرون و هرشب میترسوندتش با شنیدن قصه‌هاش رحمی به حالِ دلی کنه که همیشه غرقِ سکوت هستش

به اجبار لبخندی میزنم و تو تاریک و روشن اتاق از جام بلند میشم رو به سایه‌ی آدمک میگم: حالا کی ازکی بیشتر میدونه؟

برای فرار از خودم از سایه‌ی آدمک پا تند میکنم تا از اتاق برم بیرون که دستم محکم کشیده میشه برمیگردم سمتش و متعجب بهش نگاه میکنم

با صدای لرزونش میگه: فکرمیکنی شجاعتش روداری"من"رو بکشی هوم؟

از حرفش ترسیدم یا خوشحال شدم نمیدونم به زور آب دهنم رو قورت میدم و میگم: داری هزیون میگی

با صدای بلند و التماس‌واری میگه: هزیون نیست من‌ رو بکش بذار خلاص بشم باشه؟میتونی اینکارو بکنی مگه نه؟

دستم رو توی دست‌هاش فشار میده و خیره بهم منتظر جواب میشه سراسیمه دستش رو از دستم بیرون میکشم و آروم میگم: نمیتونم بیا تا تهش رو بریم

وقتی درب اتاق رو میبستم نمیدونستم این آخرین التماس سایه‌ی آدمک بود برای زندگی کردن...

برای رها شدن...

برای زنده موندن... 

]]>
حباب 2020-03-10T19:07:44+01:00 2020-03-10T19:07:44+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/140 Zahra Movasat سایه‌ی آدمک جلوتر از من خیلی آهسته قدم میزد به سمتش میرم و باهاش هم قدم میشم همونطوری که لبخند روی لب‌هام هست بهش میگم: هی رفیق چیشده از اتاق دل کندی و زدی بیرون؟ جوابی نمیده شیطون نگاهش میکنم و ادامه میدم: آره دیگه پاییز و خش خش برگ درخت‌ها کیه که تو خونه بمونه مخصوصا اگه عاشق باشی یا شکست عشقی خورده باشی میپیچم جلوش و روی صورتش که هیچی ازش مشخص نیست خم میشم و میپرسم: راستش رو بگو عاشقی یا شکست خوردی هان؟هان؟ پوزخند صدا داری میزنه و زیرلب پرسشی زمزمه میکنه: عاشق؟! بهم نگاهی میکن

سایه‌ی آدمک جلوتر از من خیلی آهسته قدم میزد به سمتش میرم و باهاش هم قدم میشم همونطوری که لبخند روی لب‌هام هست بهش میگم: هی رفیق چیشده از اتاق دل کندی و زدی بیرون؟

جوابی نمیده شیطون نگاهش میکنم و ادامه میدم: آره دیگه پاییز و خش خش برگ درخت‌ها کیه که تو خونه بمونه مخصوصا اگه عاشق باشی یا شکست عشقی خورده باشی

میپیچم جلوش و روی صورتش که هیچی ازش مشخص نیست خم میشم و میپرسم: راستش رو بگو عاشقی یا شکست خوردی هان؟هان؟

پوزخند صدا داری میزنه و زیرلب پرسشی زمزمه میکنه: عاشق؟!

بهم نگاهی میکنه و میپرسه: اصلا کی گفته پاییز فصل عُشاقه؟اونم از نوعی که الان تو ذهنِ توعه

لبخند پهنی میزنمو میگم: خب همه ی آدم‌ها اینطورین و اینو میگن

توی چشم‌هام خیره میشه و باز پوزخند صدا دارش به گوشم میرسه دستی به شونه‌ام میزنه و دوباره شروع به قدم زدن میکنه لبخندی میزنم و با خودم میگم"اون فقط سایه‌ی یک آدمکِ"و من همیشه این رو یادم میره

دوباره باهاش هم قدم میشم سُکوت کرده و این برای منی که تشنه‌ی شنیدن حرف‌هاش هستم سنگینه،دستم رو میندازم رو شونه‌اش و بالبخند میپرسم: هی رفیق خوبی؟!

همونطوری که به رو به روش خیره‌ست آهی میکشه و قلب من تو حصار قفسه‌ی سینه خودش رو به در و دیوار میکوبه آروم میگه: حالِ خوب برای من میدونی مثالش به مانند چیه؟

شونه‌هام رو به علامت ندونستن بالا میندازم و سایه‌ی آدمک ادامه میده: دیدی بچه‌های کوچیک عاشق درست کردن حباب هستن و خیلی از بزرگترها بهشون اجازه نمیدن حباب درست کنن اما اون‌ها از هر فرصتی استفاده میکنن تا یواشکی دست‌هاشون رو کفی کنن و حباب بسازن ولی وقتی بهش میخوان دست بزنن یهویی بوووم حباب خوشگلشون میترکه

می‌ایسته و همونطوری که چندتا برگ رو زیر پاش به بازی گرفته رو به من میگه: هر بار که با خوشحالی حبابی ساختم که حکم حالِ خوبِ من بود ترکید

لبخند که میزنم نگاهش قفل نگاهم میشه آروم بهش میگم: حباب بسازیم از اون‌هایی که هیچوقت نمیترکه؟

سُکوت کرده از همون سُکوت‌های ترسناکش آروم سرش رو بلند میکنه و خیره میشه به آسمون و بعدش میره،اینقدر میره که یادم بره سایه‌ی آدمک چند روز و ماه و سال هاست که رفته...

و من خیره موندم به رفتنِ سایه‌ی آدمکی که هیچوقت نتونستم براش حبابی بسازم که همیشگی باشه 

]]>
یک لحظه بد بودن 2020-03-08T14:11:16+01:00 2020-03-08T14:11:16+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/139 Zahra Movasat چشم میچرخونم توی اتاق و نگاهم قفل میشه روی سایه‌ی آدمکِ روی دیوار نمیتونم چهره‌اش رو ببینم یادم نمیاد چهره‌ی سایه‌ی آدمک دقیقا چه شکلی بود ساکت بود و این اذیتم میکرد نزدیکش میشم و با لبخند میپرسم: هی چیشده؟ دوباره چرا تو خودتی؟ جواب سوالم سکوت بود،هرچقدر سکوتش بیشتر میشد بیشتر میترسیدم که نکنه تلافی روزهایی رو میکنه که من مقابل پرسش‌هاش هیچی نمیگفتم اما نه سایه‌ی آدمک معرفت داره برخلاف بقیه میدونم در مقابل پرسش‌های من سکوت نمیکنه توی ذهنم درگیر بودم که بالاخره جواب داد: از خود

چشم میچرخونم توی اتاق و نگاهم قفل میشه روی سایه‌ی آدمکِ روی دیوار نمیتونم چهره‌اش رو ببینم یادم نمیاد چهره‌ی سایه‌ی آدمک دقیقا چه شکلی بود

ساکت بود و این اذیتم میکرد نزدیکش میشم و با لبخند میپرسم: هی چیشده؟ دوباره چرا تو خودتی؟

جواب سوالم سکوت بود،هرچقدر سکوتش بیشتر میشد بیشتر میترسیدم که نکنه تلافی روزهایی رو میکنه که من مقابل پرسش‌هاش هیچی نمیگفتم

اما نه سایه‌ی آدمک معرفت داره برخلاف بقیه میدونم در مقابل پرسش‌های من سکوت نمیکنه

توی ذهنم درگیر بودم که بالاخره جواب داد: از خودم ناراحتم...

از خودم عصبیم...

تو که بهتر میدونی خیلی وقته با خودم تو جنگم

میخندم و میگم: تو هنوز این جنگ‌های صلیبی رو با خودت تموم نکردی؟ دوباره کجای معادله‌های چند مجهولیت گیرکردی که اینقدر ناراحت و عصبی هستی؟

آهی میکشه و میگه: نمیتونم درک کنم چرا هیچ چیز اونطور که تصورش رو میکردم نیست یادم نمیاد آخرین بار کی بود که عکس العمل آدم‌ها مقابل محبتت خودخواهانه نبوده

یا آخرین بار کی بود که قدرشناس محبت‌ها بودن نه اینقدر طلبکار میدونی دارم با خودم فکر میکنم نباید اصلا مهربون باشی و کسی رو ببخشی

انگار نباید خوبِ این قصه‌ها باشی و باید نیش بزنی...

یه لحظه بد بودن خیلی بهتر از اینکه یه عمر شکنجه‌وار خوب باشی و ازت بعنوان بدِ قصه‌ها یاد کنن

نزدیک‌تر میرم،خم میشم روی صورتش هیچی از چهره‌اش نمیشه فهمید اما من به روش لبخند میزنم و میگم: مطمئنی تعریف تو از خوب بودن درسته؟ شاید اصلا به اندازه‌ی کافی خوب نیستی

در جوابم میگه: شاید...راستش نمیدونم

نه اصلا هیچی نمیدونم،میدونی با خودم همیشه میگم من کجای این قصه‌های ابری و تاریک باید دونسته‌هام رو در مورد این آدم‌ها بسنجم وقتی که "خودم" هم میان رنگ‌هاش گم شده

نگاه سنگینش باعث میشه یک قدم عقب برم از حرف‌هاش جا میخورم ولی بهتر از هر کسی میدونم داره راجبه چی حرف میزنه

یک قدم دیگه به عقب برمیدارم

دو قدم...

سه قدم...

اینقدر عقب عقب میرم که سایه‌ی آدمک برای ابد از جلوی چشم‌هام محو میشه... 

]]>
این اشتباه را عاشقانه می‌پرستم 2020-03-04T22:38:06+01:00 2020-03-04T22:38:06+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/138 Zahra Movasat  تو را اشتباه بزرگ نامیده بودم و از خودم "مگر میتوان یک اشتباه را دوست داشت" را بارها پرسیده بودم حال دانسته‌ام حتی اگر اشتباه هم باشد من این اشتباه را عاشقانه دوست‌تر میدارم که این احساس هرچقدر غلط من ثانیه به ثانیه‌اش را زیسته‌ام نه از این احساس باز میگردم و نه دیوانگی‌هایم را رها‌ میکنم بگذار سرزنشم کنند هرگز پشیمان نمیشوم از اینکه ترجیح داده‌ام در اشتباهِ دوست‌داشتن‌ات بدبخت بمانمتا اینکه بدون تو زندگی‌ام پر از خفگی شود من احمقانه پایبند انتخاب ای

 تو را اشتباه بزرگ نامیده بودم

و از خودم "مگر میتوان یک اشتباه را دوست داشت" را بارها پرسیده بودم

حال دانسته‌ام حتی اگر اشتباه هم باشد

من این اشتباه را عاشقانه دوست‌تر میدارم

که این احساس هرچقدر غلط من ثانیه به ثانیه‌اش را زیسته‌ام

نه از این احساس باز میگردم

و نه دیوانگی‌هایم را رها‌ میکنم

بگذار سرزنشم کنند

هرگز پشیمان نمیشوم از اینکه ترجیح داده‌ام 

در اشتباهِ دوست‌داشتن‌ات بدبخت بمانم

تا اینکه بدون تو زندگی‌ام پر از خفگی شود

من احمقانه پایبند انتخاب این دل خواهم ماند

اصلا مگر دوست‌نداشتن‌ات با عقل جور درمی‌آید؟

یا اینکه از دوست‌داشتن‌ات دست بردارم؟

این وصله‌های ناجور به من نمی‌چسبد

به منی که بهتر از هرکسی دوست‌داشتن‌ات را بلدم

که حتی اگر از تو نگوییم

آنقدر یک تو مثل خون در رگ‌هایم جریان دارد

که همه انعکاس تصویرت را درچشم‌هایم خواهند دید

تویی که در لبخند‌هایم حضور داری را خواهند دید

میدانی چرا میم‌.دال‌جان؟چون عشق همان عطری‌ست که اگر بر دل‌ات بنشیند

عطر آن برای ابد می‌ماند

اصلا کدام قانون این کار را بد قلمداد میکند؟

وقتی لذت میبرم از این حضورت در خودم حتی به غلط

من نفس‌کشیدم تمامِ لحظه‌های بودن‌ات را به غلط

باورکن تو فراموش‌نشدنی‌ترین اتفاق زندگی‌ام هستی حتی به غلط

وجود داری در قلب‌ام به غلط

من زندگی‌ات میکنم حتی به غلط

آخر به خودم قول‌داده‌ام هرروز چای تلخ‌ام را با حضورت شیرین کنم

و اگر دوست‌داشتن‌ات را از من بگیرند

چای که هیچ زندگی هم از گلویم پایین نمیرود

شاید بعدها در تاریخ‌ بنویسند

در تباه‌ترین کشور و در زمانه‌ای که "عشق" رو به انقراض در دل‌ها رفته بود

منی بود که تا آخرین نفس‌هایش دوست‌داشتن‌ات را زندگی کرد

]]>
دستنوشته‌های دخترم 2020-02-24T22:27:01+01:00 2020-02-24T22:27:01+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/137 Zahra Movasat "پارت دوم"بیست و نه روز میگذشت از روزی که یک شبِ پیر شده بود از روزی که در اتاق حبس و قدمی به بیرون نگذاشته بود تیک تاک ساعت روی دیوار یادآوری میکرد که چه ثانیه‌هایی را در جوانی از دست داده بود جوانی که تا دیروزهایش حقیقتی قابل لمس بود چه میدانست روزی این چنین گرفتار این کابوس میشود که بیدار میشود و خودش را در بستر پیری می‌یابد چشم می‌بندد و گوش‌هایش را سفت میگیرید تا شاید از زجر این ثانیه‌ها رها شود حضور دیگری را در اتاق که حس میکند چشم باز میکند و دوباره سایه‌ی آدمک

"پارت دوم"

بیست و نه روز میگذشت از روزی که یک شبِ پیر شده بود

از روزی که در اتاق حبس و قدمی به بیرون نگذاشته بود تیک تاک ساعت روی دیوار یادآوری میکرد که چه ثانیه‌هایی را در جوانی از دست داده بود

جوانی که تا دیروزهایش حقیقتی قابل لمس بود

چه میدانست روزی این چنین گرفتار این کابوس میشود

که بیدار میشود و خودش را در بستر پیری می‌یابد

چشم می‌بندد و گوش‌هایش را سفت میگیرید تا شاید از زجر این ثانیه‌ها رها شود

حضور دیگری را در اتاق که حس میکند چشم باز میکند و دوباره سایه‌ی آدمک را میبیند

به خودش قول داده بود آن رویاها هرچقدر واقعی دیگر غرق‌شان نشود

اخم میکند و از سایه رو برمیگرداند نمیخواست دوباره همسفر سایه توهم بودن‌های کسی را بزند که این روزها استخوان میشکاند تا فراموشش کند

سایه نزدیک‌تر می‌آید نوازش‌هایش را حس میکند اما با خودش می‌جنگد تا بی‌توجه باشد

درجدال خود با سایه برنده میشود و سایه آرام درکنارش می‌نشیند

با صدای لرزان به سایه میگویید: اگه این رویاها ادامه پیداکنه ممکنه دیونه بشم برام سخته رویاهاش رو ببینم ولی توی واقعیت نتونم لمسش کنم متوجه که هستی؟

سایه با دلخوری سرتکان میدهد و سپس محو میشود

بعد از آن شبی که با سایه جنگیده بود انگار به باور حقیقتِ تلخِ زندگی‌اش رسیده بود

دیگر در اتاق خودش را حبس نمیکرد در جمعِ کوچک‌شان حضور داشت برای تنها خانواده‌اش غذا درست میکرد

لبخند میزد و گویی پذیرفته بود با پیری یک شبِ‌اش کنار بیایید

هرچقدر او گرم لبخند میزد پیرمرد و زن جوان نگاهایشان نگران‌تر میشد

گویی به آرامشِ قبل از طوفان نگاه میکردند

دیس برنج را روی میز میگذارد و با لبخند میگویید: بابا این اولین بار هستش خورشت قیمه درست میکنم امتحانش کن ببین خوشمزه‌اس

دو کفگیر برنج برای پیرمرد میکشد و روی برنج‌اش خورشت میریزد و منتظر نگاه‌اش میکند

با اشتیاق منتظر نظر هردونفرشان می‌ماند وقتی هردو از مزه‌ی خوب غذا تعریف میکنند لبخندی میزند و میگویید: پیر شدن فایده هم داشته دست پختم بهتره شده تا دیروز که جوان بودم بلد نبودم این غذاها رو بپزم

پیرمرد آشفته نگاه‌اش میکند و زن جوان سعی میکند جو را عوض کند

روی مبل تکی‌ نشسته به پیرزن خیره شده بود این روزها دیگر نمیدانست باید چیکار کند

گاه منطق‌اش را از دست میداد و گاه احساسات‌اش به اسارت‌اش میکشیدند

با حضور زن جوان افکارش را پس میزند به رویش لبخند میزند به اندازه‌ی کافی در مدت کوتاه هر دونفرشان گیج و سرگردان شده بودند

دست برشانه‌های پیرمرد میگذارد و میگویید: رفت بخوابه بهتره شما هم یکم استراحت کنین

سری تکان میدهد و از جا بلند میشود که صدای زن جوان متوقف‌اش میکند: به نظرم فعلا بیخیال بردنش از اینجا بشیم باشه؟

پیرمرد باز سرش را به نشانه‌ی جواب مثبت تکان میدهد و راهی اتاقی میشود که چندوقتی بود هوای هم‌نفس‌هایش در آن دیگر جریان نداشت

نزدیک میز کنار تخت میرود و قابِ عکس خوشبختی‌اش را به دست میگیرد چه کسی خوشبختی کوچک‌اش را چشم زد که این چنین گرفتار کابوس شده بودند

قاب عکس را به آغوش میکشد و بی‌صدا به چشم‌هایش اجازه‌ی باریدن میدهد

پشتِ دربِ بسته‌ی اتاق نمیتوانست دیگر لبخند بزند و نقش بازی کند پا در اتاق که میگذاشت فرومیریخت

این خودش بدون او برای فروریختن نیازی به باروت نداشت با یک فوت فرومیریخت

چقدر سخت بود نقش بازی کردن اینکه فراموش‌اش کرده بود

دوست نداشتن‌اش کارِ این آدم پیر و فرتوت نبود

به خودش اعتراف کرده بود دلش سخت تنگ شده بود برای اینکه یکبار دیگر هم رویایِ بودن‌اش را ببیند

کاش یکبار دیگر او را میدید و به خواب ابدی فرو می‌رفت

کنج دیوار کز میکند به کجا باید میرفت

از چه کسی سراغ‌اش را باید میگرفت

یعنی امیدی بود سایه‌ی آدمک دوباره بازگردد اگر دلخور باشد و هیچگاه دیگر نیایید چه کند؟

اگر این دوست داشتن از سرش هرگز نپرد چه کند؟

در این سرمای زمستانِ نبودن‌های مسافرقصه‌ها

در این ویرانه‌ی سرد و خاموشی که در آن حبس شده بود

تنها جایِ گرمی که برایش مانده شانه‌ی گرمِ خاطره‌ها بود

قطره اشکی لجوجانه برگونه‌هایش جاری میشود

بارها سایه‌ی آدمک را صدا میکند

جای خالیِ سایه‌ی آدمک دل‌اش را به درد میاورد

اگر از خودش او را نرانده بود حالا این چنین درخود و دلتنگی‌هایش گرفتار نشده بود

ماه‌ها گذشته بود اما پیرزن در سکوتی تلخ فرورفته بود

پیرشدن‌های یک شبِ‌اش برایش قابل هضم بود اما اینکه دیگر قرار نبود غرق شود در چشم‌هایی که اسیر آنها بود را نمیتوانست بپذیرد

نمیتوانست بپذیرد آن چنان فراموش‌اش کرده که این چنین بی‌رحمانه سراغ‌اش را نمیگیرد

مگر از این بیشتر هم میشود که انتظار کشید و نکشیده باشد؟

مدت‌هاست آتش به جان‌اش انداخته بود

مگر از این بیشتر هم میشود که در فراق‌اش سوخت و نسوخته باشد؟

روزهای تاریک‌اش را در اتاق میگذراند

و توسطِ مغزِ بیمارش به سخت‌ترین حالت ممکن در محاکمه بود

و حکم‌اش قصاصِ دلی بود که احساس‌اش شری شده بود برای خانواده‌ی کوچک‌اش و نبودهای آرامِ‌جان‌اش هم شری برای خودش شده بود

چند شبانه‌روز بود که در تب میسوخت مگر میشود اسیرِ سیاهی‌ چشم‌های عاشق‌اش بود و تب نکرد

مگر میشود شاهرگِ احساسی را زد که قرارنبود از دوست داشتنِ یک "تو"ی زندگی‌اش دست بردارد

کاش زبان‌اش توانی داشت تا به دکتر‌هایی که این روزها قرص‌های رنگارنگ را برایش تجویز میکردند میگفت که تن‌اش بیمارِ آغوشی‌ست که دیگر برایش نیست

که طپش‌های نامنظمِ قلب‌اش بخاطرِ نبودن‌هایِ کسی‌ست که بودن‌هایش را به ضربانِ قلب‌اش دوخته بود

اما حرف‌هایش در گلویش خشک شده بود و توانی برای گفتن‌ها دیگر نبود

تا آنکه آن شبِ کذایی وقتی که زیرآواره‌های دلتنگی‌اش دفن شده بود

از صندوقچه‌ی قفسه‌ی کتاب‌ دست‌نوشته‌هایی که جای جای آن پر از ردِ اشک که و پر بود از دردِعمیق‌های یک دل را پیدا کرد

خط به خط‌اش را که میخواند کسی انگار پنجه‌هایش را بر دل‌اش میکشید

و کسی در دل‌اش آرام خون گریه میکرد

حقیقتِ تلخ زندگی‌اش به غم‌انگیزترین حالت ممکن به روح‌اش تاخته بود

از لابه لای ورق‌ها چند عکس بر روی پاهایش می‌افتد

اشک در چشم‌هایش بود و تصویر داخل عکس هی‌میلرزید

جان‌ از تن‌اش در میرود وقتی چشم‌اش قفل میشود در خنده‌های آرامِ‌جانش

و با فریادی که سالها در گلویش لانه کرده بود

زجه‌های چندین ساله‌اش را های های میبارد

خاطره‌هایش همچون آیینه‌ی شفاف از برابر دیدگانِ بارانی‌اش یکی پس از دیگری میگذرد

به یاد می‌آورد روزگاری را که زیر همین سقف با آرامِ جانش عاشقانه زیسته بودند

که صدای کودکی در این خانه پیوندِ احساس‌شان را محکم‌تر کرده بود

اما این هیولایی که دارد برسر آرام‌جانش فریاد میکشد خودش بود؟

زجه میزند بر سر تصویر خودش که مشت‌هایش را بر تن‌ِ جانِ دل‌اش نکوبد

فریاد میکشد تا رهایش کند و حرف‌ها را خنجر نکند بر روحِ یارش اما تصویر کر شده بود

با خشم مرد را از خانه بیرون میکند

پیرزن دست دراز میکند تا مانعِ رفتن‌هایش شود

التماس میکند نرود

زانو میزند مقابل خدا و برای نرفتن‌هایش دعا میکند

اما هیچ التماس و دعایی نتوانست نگه‌اش دارد

گلویش از شدت فریاد زدن‌ها میسوخت اما بازفریادها میکشید

بی‌جان پیراهن‌ِ تصویر مقابل را چنگ میزند اما این سراب از دست‌هایش سر میخورد

و تصویر پیش چشم‌هایش جلوتر میرود

مرد سوارِ ماشین‌اش میشود با سرعتی غیرقابل کنترل رانندگی میکند

پیرزن هنوز زجه میزند برای نرفتن‌هایش که صدای سقوطِ ماشین با صدای فریاد‌هایش درهم آمیخته میشود

با تمام توان‌اش داد میزند: نه، نباید بمیری نباید بمیری

چشم‌هایش را محکم می‌بندد مگر میشود مرگ‌اش را ببیند و زنده بماند

محال بود این کابوس دروغ بود

نفس‌های بریده‌اش امان‌اش را میبرند دست روی قلبی میگذارد که از طپش مدت‌ها بود ایستاده بود

ترسیده چشم باز میکند

و سایه‌ی آدمک را میبیند که با چهره‌ی دلگیر نگاه‌اش میکند

خشم‌اش را فریاد میکند: همش تقصیر توعه من رو برگردون به روزی که نمیشناختمت اینا همش دروغه اینا ساخته‌ی ذهن منه اون نمرده

اون بخاطر من نمرده نه نمیتونه بخاطر من مرده باشه

نمیتونه بخاطر یک دعوا چشم‌هاش رو به روی این زندگی ببنده

هرچقدر بیشتر فریاد میکشید سایه‌ی روی دیوار واضح و واضح‌تر میشد

تا آنکه صورت جوانی خودش را در سایه می‌بیند

فریاد‌هایش در گلویش خاموش میشوند

سایه نزدیک‌تر می‌آید دست‌هایش را میگیرد و سپس در تنِ پیرزن فرومیرود

قطره اشکی از چشم‌های پیرزن که جاری میشود تمامِ خاطره‌های از یاد رفته‌اش به مغزش هجوم می‌آورند

روزهایی را که عزادارِ مسافرش کنجِ اتاق کز کرده بود

آنقدر در عمقِ عمیق دردش سقوط کرده بود که مادری‌هایش را فراموش کرده بود

روزهایی را که ازجاده‌ها یک به یک عبور میکرد تا شاید انتهای یکی از آنها او را به روشنایی چشم‌های مسافرش برساند

روزهایی را که با سرزنش اطرافیان تن داده بود به پیوندی که هیچگاه دل‌‌اش پای این پیمان پایبند نبود

روزهایی که کنارِ آن مرد خندید و درد خنده‌هایش نیمه‌شب‌ها گلویش را سفت چسبید

روزهایی که دوردانه دخترش یادگارِ مسافرش مردی را پدر میخواند که از خون او نبود

روزهایی که برای همه نقش بازی کرده بود

نقشِ آدمی که خوشبخت بود در کنارِ مردی که از زنانگیاش هیچ نمیخواست همین که در زندگی‌اش حضور داشت برایش کافی بود

روزهایی را که هرچقدر هم بازیگر خوبی بوده باشد تن‌اش اما نمیتوانست نقش بازی کند

که در اوجِ جوانی آلزایمر سراغ‌اش می‌آیید که زندانی میشود در سالهایی که مسافرش در زندگی‌اش بود

که حتی اگر آن آرامِ‌جان نبود اما او در عقدِ دائم خاطره‌هایش مانده بود

با تکِ تکِ صحنه‌های روزهای گذشته‌اش آرام اشک میریزد و بی‌صدا میشکند و قلب‌اش نام او را فریاد میزند

با احساس دستی برروی شانه‌هایش سر بلند میکند

مرگ را همین لحظه میخواهد که مسافرش پیش چشم‌هایش بود

لبخندی میزند و میگویید: خیلی درد داشت؟

پیرزن بی‌صدا اشک میریزد سپس سرتکان میدهد و جواب میدهد: روزهایی که نبودی جون داد دلی که برای تو بود

اشک‌هایش را پاک میکند و میگویید: باید از دوست داشتنم دست میکشیدی

با صدای لرزان جواب میدهد: دوست نداشتنت کارِ منِ دست و پاچلفتی نبود

میان اشک و بغض هردو میخندند

دست‌اش را میگیرد و خوب میداند دیگر از اسیری این دست‌ها قرار نیست آزاد شود

بانگاه‌هایی که هنوز عشقِ عمیق‌شان دل همدیگر را ذوب میکرد سایه وار از دیوار‌ها عبور و به دنیایِ جاودانه‌ها سفر کردند

بعدها هرگاه آن زن وارد اتاق میشد تصویرِ مادرانه‌ای در ذهن‌اش نقش نمی‌بست تنها تصویر پیرزنی را میدید که باچشم‌هایی پر از اشک و با لبی خندان یک شب میانِ خاطره‌هایش خوابید

و دیگر طلوع فردای دیگری که آرامِ‌جانش نبود را ندید

و بعد از او هرکه در اتاق پا گذاشت دست‌نوشته‌هایی را خواند که عاشقانه دردهایش را در سطر سطر کاغذهایش گریسته بود

]]>
دستنوشته‌های دخترم 2020-02-24T21:59:55+01:00 2020-02-24T21:59:55+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/136 Zahra Movasat   "پارت اول" پشتِ دیوارهای اتاق‌اش گیر کرده بود نمیدانست چگونه یک شبِ ره صد ساله را طی کرده بود که هر بار به آیینه می‌نگریست به جای آن دخترِ جوان یک پیرزنِ فرتوت را نشان‌اش میداد غرق در خودش زندانی گذشته شده بود مگر همین دیروز نبود که دختری جوان و زیبا بود که خنده‌های مستانه‌اش دلِ هرکسی را میبرد که بی‌پروا در خیابان میدوید و شادی را ترزیق میکرد به رگ‌هایش پس این چین و چروک‌های صورت‌اش این استخوان‌هایی که دیگر نایِ راه رفتن ندارند چه برسد به دویدن یک شبِ از ک  

"پارت اول"

پشتِ دیوارهای اتاق‌اش گیر کرده بود

نمیدانست چگونه یک شبِ ره صد ساله را طی کرده بود که هر بار به آیینه می‌نگریست به جای آن دخترِ جوان یک پیرزنِ فرتوت را نشان‌اش میداد

غرق در خودش زندانی گذشته شده بود مگر همین دیروز نبود که دختری جوان و زیبا بود

که خنده‌های مستانه‌اش دلِ هرکسی را میبرد که بی‌پروا در خیابان میدوید و شادی را ترزیق میکرد به رگ‌هایش

پس این چین و چروک‌های صورت‌اش

این استخوان‌هایی که دیگر نایِ راه رفتن ندارند چه برسد به دویدن یک شبِ از کجا به سراغ‌اش آمده بودند؟

کسی جادو و سحرش کرده بود؟

غذای دیشب مسموم نکند بوده و خبر نداشته است

هرچقدر بیشتر فکر میکرد یک هیچ بزرگ در ذهن‌اش تداعی میشد

کلافه از افکارِ بی سر و تهش چشم میدوزد به سایه‌ی آدمکی که روی دیوار جا خوش کرده بود

زیرلب آرام میپرسد: این بلای خانه خراب کن رو میدونی از کجا به سراغم اومده؟

سایه‌ی آدمک در سکوتی سرد به پیرزن لبخندی میزند و دست‌اش را به سمت‌اش دراز میکند

پیرزن با پاهایی لرزان به سمت سایه‌ی آدمک قدم برمیدارد و دست بر دست او میگذارد

از دیوارها که عبور میکنند فصل‌ها تندتر به عقب برمیگردند

و عقربه‌های ساعت معکوس حرکت میکنند

حال او ایستاده بود در چهارراهی که برای اولین بار عشق را در زندگی‌اش یافته بود

این خیابان برایش طعمِ آشنایی را داشت

ثانیه‌های چراغ قرمز که تمام میشود از دور قامتی را می‌بیند که به او نزدیک‌تر میشد

خوب میشناخت‌اش دلیلِ حالِ خوب‌های دل‌اش همین آدم بود

همان کسی که با یک نگاه در سیاهی چشم‌هایش غرق شده بود

کسی که آمده بود تا برای ابد در دل‌اش بماند

همان کسی که قول داده بود سهم‌اش باشد

کسی که دل‌اش تسلیم او بود

به یکباره ترس بر وجودش حاکم میشود با این چهره‌ی پیر چگونه به دیدار یار می‌رفت

رو برمی‌گرداند تا قبل از اینکه او ببیندش فرار کند

هنوز قدمی برنداشته بود که دست‌اش کشیده میشود

دل‌اش نمیخواست روبرگرداند و او چهره‌ی پر از چروک‌ و سیمای پیر شده‌اش را ببیند

صدای دلنشین‌اش را می‌شنود که خطاب‌اش میکند

معجزه در نام خودش بود یا صدای او که این چنین جانی دوباره به تن‌اش بازمی‌گرداند

آرام می‌پرسید: میخوای منو ندیده به این زودی بری؟

اشک مهمانِ ‌چشم‌هایش میشود ترسیده بود جوابی بدهد و صدایی که دیگر نشاط جوانی ندارد رسوایش کند

آخر او حالا یک پیرزن بود

جواب که نمی‌گیرد قدم جلوتر می‌گذارد و رو به روی‌اش می‌ایستد

با دست آزادش صورت‌اش را پوشانده بود و اعتراض میکند: نگاهم نکن خیلی زشت شدم

لبخندی می‌زند به دلبری‌های جانِ دل‌اش و می‌گوید: شما زشت بودن‌هاتم برای من قشنگ‌ترینِ

قطره اشکی از چشم‌هایش می‌چکید این آدم زیادی خوب بود با صدایی که از شدت بغض گرفته بود جواب می‌دهد: نمیدونم چطوری ولی من یک شبِ پیرشدم نمیخوام صورت پیرم رو ببینی

شلیک خنده‌هایش دلخورش می‌کند اما او به خنده‌هایش ادامه میدهد سپس شانه‌هایش را می‌گیرد و سمت اولین مغازه هول‌اش میدهد

دست‌هایش را از روی صورت‌اش کنار می‌زند و با لبی خندان می‌گویید: چشم‌هات رو بازکن تو هنوز هم جوانی

از شوخی بی‌مزه‌اش حرص‌اش گرفته بود میدانست قرار است مسخره‌ شود اما آرام چشم‌هایش را باز می‌کند و از شیشه‌ی مغازه به خودش نگاهی می‌اندازد

این دیگر چه رویایی بود مگر پیر نشده بود پس این چهره‌ی جوان و شاداب چه بود که میدید

با ناباوری بر پوست‌اش دست می‌کشد سپس با ذوق بالا و پایین می‌پرد و فریاد میکشد"من جوان شدم،من جوان شدم"

مقابلِ کسی که دقایقی بود خیره به دیوانه بازی‌هایش عاشقانه نگاه‌اش میکرد می‌ایستد

با لبی خندان میگویید: نمیدونی چقدر این نه روز سخت گذشت،وقتی خودم رو درونِ آیینه پیر می‌دیدم

نگاه‌های خیره‌اش باعث میشود باز غرق شود در آن سیاهی‌هایی که عشق را همچون آیینه‌ی شفاف نشان‌اش میداد

با لبخندی دلبرانه می‌پرسد: به من بگو رازِ پنهونِ پشتِ این چشم‌هات چیه؟

دست درازمیکند و دستِ یخ‌کرده‌ی دخترک را به دست میگیرد و انگشت‌هایش را از لابه لای انگشت‌های او رد میکند

وقتی دست‌هایشان قفل همدیگر میشود آرام زمزمه میکند: چشم‌هام حرف‌های دل‌ رو فریاد میزنن مگه نمیشنوی؟

و سقوط زیبابود وقتی که چشم‌هایش فریاد میکشید"من تو را به جای تمامِ آدم‌های این جهان دوستت دارم"

لبخند میزند و نگاه‌اش سر میخورد به انگشت‌هایی که درهم قفل شده بود

یعنی میشود انگشت‌هایش همیشه اسیر این دست‌ها باشد؟

در سکوتی که پر از حسِ دلبستگی بود قدم به قدم هم قدمِ بودنِ یکدیگر شده بودند که کابوس رویاهای شیرین‌اش را می‌بلعد

زیرپایش خالی میشود و در چاهی سقوط میکند

هنوز دست‌هایشان قفل همدیگر بود

اشک مهمانِ چشم‌هایش میشود و تصویر آرامِ‌جانش هی میلرزد

فریاد‌هایش در گلو خاموش میشود و تنها با صدایی آرام می‌گو‌یید: فراموشم نکن حتی اگه پیر شدم

انگشت‌هایشان یک به یک از هم جدا و سپس در قعرچاه سقوط میکند

با صدای زجه‌های خودش از خواب میپرد

قلب‌اش مدام جیغ میکشید و چشم‌هایش جای خالی آن یار سفر کرده را هی می‌بارید

کسی در بیداری‌ها رویای بودن‌هایش را ندیده بود که حالِ دل‌اش را بفهمد

تن‌اش میلرزید و جانی برای ایستادن نداشت اما به دنبالِ سایه‌ی آدمک از جایش بلند میشود

هرچه بیشتر میگشت کمتر نشانی از سایه پیدا میکرد ناامید از نبودنِ سایه دست روی گوش‌هایش میگذارد و از تهِ دل‌اش فریادمیکشد

که دربِ اتاق با صدای بدی باز میشود زنی جوان به همراهِ پیرمردی وارد اتاق میشوند نگران به سمت پیرزن میروند

زنِ جوان درآغوشش میگیرد و سعی میکند لحظه‌ای او را آرام کند

اما مگر میتوانست دلی را که بی‌قرارِ آرامِ‌جانش بود را آرام کرد؟

مگر میشد آرام بود وقتی انگشت‌هایش دیگر اسیر آن دست‌های گرم نبود

با زجه التماس میکند او را برگردانند به همان رویایِ شیرینی که دیده بود

اما نه پیرمرد و نه آن زن جوان به حرف‌هایش گوش نمیدادند

از آغوش زن بیرون می‌آید و میگویید: میدونم فکر میکنین دیونه شدم ولی سایه اومد منو برد جایی که برگشتم به خودم دوباره  جوان شدم مثل نه روز قبل

نفسی تازه میکند و ادامه میدهد: باور نمیکنین مگه نه؟ولی حتی اونم اونجا بود دست‌های من رو گرفته بود

انگشت‌هایش را بالا می‌آورد و لمس‌شان میکند هنوز هم گرم بودند

به سمت پیرمرد میرود بغضِ خفگان‌آورش را سعی میکند پس بزند با صدایی لرزان میگویید: بابا، من بدون اون خالیم منو برگردونین پیشش خواهش میکنم

پیرمرد قطره اشکی را که لجوجانه سعی داشت برگونه‌هایش جاری شود را با پلک زدن پس میزند و رو به زن جوان میگویید: آروم بخش بهش بزن یکم استراحت کنه

پیرزن میشکند وقتی التماس‌هایش بی‌جواب می‌ماند

روی زانوهایش سقوط میکند و دنیایش با یک سوزش در تاریکی فرو می‌رود

حبس در اتاق زمان برایش نمی‌گذشت و نمیدانست چرا مرگ فراموش کرده بود به سراغ‌اش بیایید

مانده بود چگونه بی او میتواند نفس بکشد اصلا این قلب خجالت نمیکشد که این چنین بی‌پروا هنوز میطپید

وقتی نبود نباید گردش روزگار می‌ایستاد؟نباید این زندگی از جریان می‌افتاد؟

چطور میتوانست زندگی کند وقتی بودن‌های یک نفر را ثانیه به ثانیه روزگاری نفس کشیده بود

حالا که کنارش نبود نباید خودش را زنده زنده دفن میکرد؟

نوزده شبانه‌روز گذشت تا دانست پیرشدن یک شبِ درد نیست

زمانی که بگذرد بدون او تنها درد همین است

جای خالی‌اش هی چشم‌هایش را می‌سوزاند و التماس‌هایش هیچ تاثیری بر آن اهالی پشت این اتاق نداشت

نیمه شب دردِ دلتنگی بیخ گلویش را گرفته بود و تمامِ تن‌اش از نبودن‌هایش درد میکرد

در تاریکی اتاق چشم می‌چرخاند که دوباره سایه‌ی آدمک را می‌بیند

امید به رگ‌هایش تزریق میشود و به سمت سایه پرواز میکند

با شادمانی میگویید: اومدی من رو ببری پیشش مگه نه؟

سایه سری به نشانه‌ی مثبت تکان میدهد و دست‌هاش را در دست میگیرد

دوباره زمان برمیگردد بگذار کسی باور نکند او میتواند به همراه سایه‌ی آدمک در زمان سفرکند این بار دیگر برنمیگردد تا باورکنند

برروی صندلی پارک نشسته بود و سرخوشانه پاهایش را تاب میداد

مسیری را که میدانست او از همانجا خواهد آمد را مشتاقانه نگاه میکرد

انتظارش طول نمیکشد که از دور پیدایش میشود و برایش دست تکان میدهد

مسیر آمدن‌اش را میبلعد تا زودتر به او برسد که دختربچه‌ای سد راهش میشود

بالبخند خیره میشود به مردش که با آن قامت روبه روی دختر بچه بر روی زانوهایش می‌نشیند و مهربانانه به حرف‌هایش گوش میدهد

دستی برموهایش میکشد و راهیش میکند تا برود

با قام‌هایی شمرده به سمتِ نگاهی که انگار قرن‌هاست منتظر اوست میرود

از هیجانِ دیدار دوباره‌اش طپش‌های قلب‌اش شدت میگیرد و هنگامی که در چند قدمی او می‌ایستد حس میکند دیگر نایِ نفس کشیدن  را ندارد

با لبخندی دل خراب کن میگویید: خیلی منتظر موندی آره؟ببخشید اون دختربچه با شیرین زبونی جلوم رو گرفت

اخم میکند و به شوخی جواب میدهد: اون دختربچه هرچقدر شیرین زبون تو باید فقط منو شیرین زبون بدونی نه که بخاطرش منتظرم بذاری

از تهِ دل‌اش میخندد بی‌خبر از اینکه دل ویران دختر را ویران‌تر میکند

با خنده میگویید: انگار این یکی دخترکوچولومون حسودیش شده

مشتی حواله‌ی بازویش میکند سپس دست‌اش را قفل همان بازو میکند

قدم‌هایشان مسیری را می‌رفتند که انتهایش مهم نبود بلکه هم‌قدم بودن‌هایشان مهم بود

با عشوه‌ی دخترانه می‌پرسد: حالا بهت چی می‌گفت؟

جواب میدهد: میخواست ازش فال بخرم من هم نشونت دادم گفتم تو کدوم یکی از فال‌هات اون دخترخوشگلی که منتظرم ایستاده هست بعدش همه‌ی فال‌هاش رو خریدم

متعجب میپرسد: چرا همه‌ی فال‌هاش رو خریدی؟

مهربانانه به چشم‌هایش خیره میشود و میگویید: آخه گفت توی همه‌ی فال‌هاش تویی، تو هم فقط برای منی

اشک بی‌محابا برگونه‌هایش جاری میشود این انسان زیادی دوست داشتنی را مگر نباید پرستید

مقابل‌اش می‌ایستد و اشک‌هایش را پاک میکند و میگویید: دختر خانوم خیلی احساساتی، حرفی نزدم اینطوری اشک میریزی

درآغوشش فرو میرود تا اشک‌هایش را پنهان کند و جغرافیای امن همینجاست در آغوش کسی که با او نگرانِ فردا و فرداهایت نیستی

اما این آغوش گویا برایش همیشگی نبود

صورت‌اش بر زمین سرد بود و باز در همان اتاق زندانی شده بود

این سرد و گرم شدن‌های دل‌اش داشت دمار از روزگارش درمیاورد

چشم‌هایش هنوز می‌بارید و خوب میدانست اگر تا آخرین نفس‌هایش هم ببارد مرهمی بر زخم‌های چرک کرده‌اش نخواهد شد

درب اتاق دوباره باز میشود نمیخواست کسی را ببیند اصلا کاش کور میشد تا جز او چشم‌هایش هیچ نمیدید

زنِ جوان نزدیک‌اش میشود و مهربانانه میپرسد: چرا روی زمین دراز کشیدی سرما میخوری بلندشو ببرمت روی تخت‌خواب

دست زیر بازویش میبرد تا بلندش کند وقتی تنِ بی‌جان‌اش را بلند میکند متوجه اشک‌های روی گونه‌ی پیرزن میشود آرام روی تخت می‌نشیند

چشم میبندد و خدا خدا میکند نفسی دیگر نباشد و اگر نفسی هست کنار او باشد

زن جوان کنارش می‌نشیند و می‌پرسد: چرا باز گریه میکنی؟

جوابی نمیدهد کاش این آدم‌ها بدانند بدون او به غم‌انگیزترین حالتِ ممکن پر از درد بود

دست بر شانه‌اش میگذارد و اینبار می‌پرسد: تا کی قرار هست غصه‌ی روزهای رفته رو بخوری؟

لبخندی تلخ میزند اینبار جواب میدهد: خواهرم یک شبِ همه‌ی زندگیت رو تا حالا از دست دادی؟یک شبِ به خودت اومدی و دیدی که رگِ زندگیت رو قطع کردن؟

دل‌اش میخواست تمام بغض‌هایش را بالا میاورد و بعد چشم میبست به این زنده بودن‌هایی که هیچ زندگی‌ای در آن نبود

لبش را تر میکند و دوباره میگویید: تا حالا از دست ندادی بدونی چیه ترس از دست دادنِ جوانی‌هات از دست دادنِ کسی که حل شده بودی در بودن‌هاش

زن جوان سرش را روی پاهای پیرزن میگذارد و های های میگریید گویی بغض‌هایش را سال‌ها بود نشکسته بوده که این چنین گریه سر میداد

موهای زن را نوازش میکند و آرام میگویید: گریه نکن خواهرم، دیر فهمیدم جوانی چه گوهری بود و از اون مهمتر اویی که ندونستم چیشد که گمش کردم

پیرزن بی‌خبر از پیرمردی که پشتِ درب اتاق با هر کلمه‌اش میشکست ادامه میدهد: اگه اون گمشده پیدا بشه اگه سراغم رو بگیره نگین بهش یک شبِ به خودش اومد و دید توی انتظارش پیر شده بهش بگین رفته سفر و خیال برگشتن هم نداره

بوسه‌ای بر موهای زن میزند و زیرلب برایش لالایی میخواند و با خودِ دیوانه‌اش فکر میکند چه لالایی برای دل‌اش بخواند که طوری به خواب برود که یادش نیایید آنقدر به یک او مبتلاست که علاجی برایش نیست

]]>
آن سفر کرده 2020-02-23T19:46:33+01:00 2020-02-23T19:46:33+01:00 tag:http://zahramovasat.ir/post/135 Zahra Movasat پاهایم را بغل کرده و خیره بودم به شعله‌های زرد و آبی و گاهاً نارنجی رنگ بخاری خاموش اتاق غرق بودم در فکر اینکه سال‌هاست که دیگر به آمدن‌ات لحظه‌ای هم فکر نکرده‌ام که درب اتاق با صدای وحشتناکی باز شد و با باز شدن‌اش هوای مطبوعی دل‌ام را گرم کرد بوی آشنای غریبه‌ای مشام‌ام را نوازش کرد در تاریکی به سختی قامتی که شباهتی عجیب به تو را داشت را تشخیص دادم قامت نزدیک و نزدیک‌تر آمد درست رو به روی من گوشه‌ی تخت نشست سال‌ها بود از آمدن‌ات ناامید شده بودم و ناامیدوارانه در فکر آمدن‌

پاهایم را بغل کرده و خیره بودم به شعله‌های زرد و آبی و گاهاً نارنجی رنگ بخاری خاموش اتاق

غرق بودم در فکر اینکه سال‌هاست که دیگر به آمدن‌ات لحظه‌ای هم فکر نکرده‌ام

که درب اتاق با صدای وحشتناکی باز شد و با باز شدن‌اش هوای مطبوعی دل‌ام را گرم کرد

بوی آشنای غریبه‌ای مشام‌ام را نوازش کرد در تاریکی به سختی قامتی که شباهتی عجیب به تو را داشت را تشخیص دادم

قامت نزدیک و نزدیک‌تر آمد درست رو به روی من گوشه‌ی تخت نشست

سال‌ها بود از آمدن‌ات ناامید شده بودم و ناامیدوارانه در فکر آمدن‌ات بودم و حالا رو به روی من نشسته بودی

دست درازکردم تا لمس‌ات کنم اما ترس از اینکه این جزئی از خواب‌هام باشد،از لمس‌ات منصرف شدم و تنها خیره نگاه‌ات کردم و تصویرت جلوی چشم‌هایم هی لرزید

دلم پر می‌کشید برای شنیدن صدای‌ات که بالاخره به حرف آمدی و گفتی: نمیخوای بهم خوش اومد بگی؟ نکنه ناراحتی اومدم؟

لب‌هایم قفل بودند اما سری به نشانه‌ی نفی تکون دادم و تو ادامه دادی: سفرم خیلی طولانی شد نه؟

دوباره سرم را تکان دادم اولین قطره اشکی که لرزید بر روی گونه هایت و دل‌ام گرفت و تو ادامه دادی: نمیخوای باهام حرف بزنی؟ نکنه گربه کوچولوی من باهام قهره؟

خیره در چشم‌های به اشک نشسته‌ات دوباره سرم را به نشانه‌ی نه تکان دادم که گفتی: نمیخوای پاشی؟مسافرت خسته از سفر اومده دلم برای بغل کردن‌هات که خستگی در میکرد تنگ شده راستی دلم آب شده برای چشم‌هات، برای اون حرف‌های تلخ همیشگیت نمیخوای باهام حرف بزنی؟ حتی تلخ و سرد هم باشن بازم میخوام صدات رو بشنوم

حرفی برای گفتن نداشتم زبان‌ام قفل بود یک قفل که برای همیشه زده شده بود بر زبان‌ام

تصویرت پیش چشم‌هایم هی لرزیدُ لرزید کلافه از سکوت من داد زدی: حرف بزن بهم بگو دیر نکردم،نکنه چون نگفتم بهت منتظرم باشی منتظرم نشدی؟

کاش توان پاک کردن اشک‌هایت را داشتم تا که وقتی آرام بر اشک‌هایت دست نوازش میکشیدم به تو می‌گفتم تا آخرین لحظه بی‌آنکه قول انتظار از من گرفته باشی چشم‌هایم از انتظار برای آمدن‌ات آب شدند اما نه از دست‌هایم کاری ساخته بود نه زبان‌ام

صدایت گرفته بود مانند دل‌ام که گفتی: اگه میدونستم منظورت از غروب بی طلوع این بود هیچوقت سفر نمیرفتم

لبخندی زدم و کنارت نشستم میدانم صدایم را قرار نبود بشنوی اما در گوش‌ات زمزمه کردم: معذرت میخوام همیشه رهات کردم، معذرت میخوام بعد از اون شب بلند دیگه هیچوقت طلوع نکردم

معذرت میخوام تلخ بودم و سرد...

ببخش منتظرت موندم و نشد که ببینمت ولی...

ممنون که اومدی مسافرقصه هام...

ازکنارت بلند شدم جلوت زانو زدم و گفتم: غمگین نباش اونیکه برای همیشه رفت سفر من بودم نه تو...

مسافر این قصه‌ها خودِ من بود...

"پایان"

]]>