" /> " /> زندگی با کلمه‌ها
 
درباره وبلاگ


بیست و چهارمِ بهمن ماهِ هزار و سیصد و هفتاد و چهار سرآغاز دفتر زندگی من بود...
از بچگی برای بزرگ شدن راه نرفتم که زمین بخورم دویدم و کله پا شدم
رشته‌ی تحصیلیم رو که با اعداد و ارقام سر و کار داشت به پایان رسوندم بی خبر از اینکه این روح تشنه‌ی قطره به قطره‌ی واژه‌هاست
حالا تصمیم دارم این صفحه‌ی مجازی رو رنگ آمیزی کنم با تکِ تکِ کلمه‌هام!
و خلاصه‌ی تمامِ درباره‌ی من همین بس که مینویسم تا زنده بمونم اگه یک روز نتونم بنویسم با یک مرده هیچ فرقی ندارم
.
Instagram: zahra.mvst

مدیر وبلاگ : Zahra Movasat
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
زندگی با کلمه‌ها
رقص واژه‌ها روی کاغذهایم هیجان انگیزترین اتفاق زندگی من است
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM
پنجشنبه چهاردهم شهریور 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

آن روز را به خاطر داری؟

من خیره بودم به رفتن‌هایت و تو باهمان اخمِ خاص‌ات با وسواس خاصی لباس‌هایت را یکی یکی تا میکردی و میگذاشتی در چمدان‌ات

با هر لباسی که در چمدان میگذاشتی یک تیکه از قلب من نیز همراه‌اش کنده میشد

آخرین چیزی که دردست گرفته بودی قابِ عکسِ مشکی و قرمز رنگی بود که مهمانِ دلش یک عکسِ دونفره در یک روزِ گرمِ مردادماه بود

خیره به قابِ عکس کم کم اخم‌ات باز شد و جایش یک لبخندِ جذاب برروی لب‌هایت نقش بست قابِ عکس را به سمت من گرفتی وگفتی:بهتره پیش تو باشه

سعی کردم مثل تمامِ آن سال‌های دورِ گذشته بازهم خونسرد بمانم جواب دادم:چرا؟میخوای چشم‌هام آب بشن پای یک قابِ عکس؟

دوباره اخم را مهمانِ پیشانیت کردی و نزدیکترم آمدی زمزمه کردی:قرارمون یادت نره...

خیره در سیاهیِ مطلق چشم‌هایت با خود اندیشیده بودم کاش بدانی من محتاجِ بودن‌ات هستم

کاش میدانستی آن روز چشم‌هایم زانو زده التماس نرفتن‌ات را میکردند

اما نه تو معنای نگاه‌ام را دانستی نه زبان من واژه‌ی بمان را برایت لالایی کرد

آن روز باتمامِ حرص قاب عکس را از دستت بیرون کشیدم و گفتم:نه یادم نمیره تو که رفتی همش شهربازی میرم،با بچه های دانشگاه میرم بیرون و خوش میگذرونم،اینقدر خودم رو با شادی‌ و کارودرس مشغول میکنم که اصلا یادم هم نیاد که تویی بوده

یادت هست خندیدی؟

یادت هست چه گفتی؟

گفتی:گربه کوچولوی خودمی دیگه کارت درسته،رسیدم اونجا قول میدم هر روز بهت زنگ بزنم

جیغ کشیدم وگفتم:نه زنگ نزن نمیخوام صدات رو بشنوم

اخم‌هایت را بیشتر بهم گره زدی درست مثل گره کوری که میان من و تو افتاده بود؛آهی کشیده و گفتی:باشه پس بهت نامه میدم

زیپ چمدان‌ات را که بستی،ندانستی دلم را در چمدا‌ن‌ات جا گذاشتم 

انتهای کوچه‌ی بن بست خوشبختی‌مان موقع خداحافظی خیره در چشم‌هایم گفتی:بفهمم غصه خوردی یا تو نبودنم خوب غذا نخوردی و بهت بد گذشته پشت میکنم به همه چیز و میام خفت میکنم،این تهدیدم رو جدی بگیر

یادت هست خندیدم و ندانستی از آن روز چه قدر خنده‌هایم تلخ و تلخ‌تر شد

گفتی خداحافظی را دوست نداری چون معنای جدایی میدهد فقط دست تکان دادی و رفتی

خیلی وقت است از آن روز و ساعت میگذرد

خیلی وقت است رفته‌ای

زنگ که هیچ حتی یک نامه هم ندادهای

چشم‌هایم آب شدند پای قاب عکس

ندانستی غصه خوردن کار هرروزه‌ام شد

که در دلتنگی سوختمُ این سوختن را پایانی نبود

نه من سر قول‌هایم ماندم نه تو

مگر نه اینکه گفته بودی اگر بدانی غصه خوردم

روزهایم بدگذشته است پشت میکنی به همه چیز و سراغم میایی؟

ببین من را سالهاست با رفتن‌ات غصه میخورم

نمیخواهی برگردی؟

اگه بیایی...

اگه دوباره نگاه‌ام قفل شود در نگاه‌ات

فقط یکبار اگر تنم گرم شود به بودن‌ات...

قول میدهم بخاطرِ تمام قول شکنی‌هایم خودم پای آن چشم‌هایت جان دهم





نوع مطلب : قصه‌های خوانده نشده، 
برچسب ها : قصه، داستان، داستانِ کوتاه،
لینک های مرتبط :


جمعه هشتم شهریور 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

پرسیدم:ماهی‌ها قهرکنن چیکار میکنن؟

جواب داد:خودشون رو به آغوش ساحل میرسونن

و بعدش پوزخند زد

ازم پرسید:ماهی ها قید همه چی رو بزنن چیکار میکنن؟

به چشم‌هاش خیره شدم و گفتم:مسیر رودخونه،دریا،اقیانوس رو تا اولین ملاقاتشون با خدا رو برعکس شنا میکنن 

.

یک روز خفه‌ خواهم شد با این دوست داشتنِ پر بغض‌ات

از پا درخواهد آورد مرا این خواستن‌ها و نبودن‌هایت

میسوزاند قلبم را نداشتن‌ات

راستی تو بگو مگر میشود از این بیشتر دلی را سوزاند که نسوزانده باشی؟

از این بیشتر هم مگر میشود نباشی که نبوده‌ای؟

از این بیشتر مگر میشود پای یک تو ماند و نمانده باشم؟

و تو چه میدانی چه دردِ سنگینی‌ست

وقتی قلبم فریاد میکشد که "ندارم‌ات"

.

میجنگم با تمامِ این بغض‌های نفس‌گیرم

لعنتی من خودت را میخواستم

نه تصویر دورنمایت را

.

هستی اما ندارم‌ات

واین غم‌انگیزترین حالتِ

دردکشیدن است

.

این روزها لبخندهایم عمیق‌تر شده‌اند

هرکسی مرا میبیند

از لبخندهایم میگویید

و من میترسم

که هرچقدر لبخندهایم عمیق تر شود

عمقِ دردهایم در آینده بیشتر شود

.

تراژدیِ جالبی‌ست

هرچقدر خواستم "او" را فراموش کنم

این من فراموش شد

و او همیشه هست

همین جا

در افکارم

رویاهایم

خاطره‌هایم

در خواب های گاه وبی‌گاهم

.

پارادوکس یعنی چشم‌هایت که لحظه ای از پیش چشم‌هایم دور نمیشود

.

یک تنه دویدم برای داشتن‌ات و دستی نبود خستگی‌‌هایم را بتکاند

.

تو بگو این دل خفته را چه کسی جز تو میتواند جانی دوباره به آن دهد

.

این دردها نه مرا میکشند

نه قوی ترم میکنند

این دردها،درد می مانند





نوع مطلب : دست نوشته های پراکنده، 
برچسب ها : غمگین، دلتنگی، پراکنده نویسی، دلنوشته،
لینک های مرتبط :


سه شنبه پنجم شهریور 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

من که هرچقدر نامه برایت نوشتم

جوابِ نامه که هیچ جوابِ سلام‌ام را هم ندادی

اما به رسم ادب سلامِ این منِ اسیرشده در سیاهی مطلقِ چشم‌هایت را بپذیر

تو که از این منِ دیوانه‌ای که در سیاه‌چاله‌ی عمیق رفتن‌ات برای همیشه جا مانده حالی نمیپرسی

اما من برایت نامه نوشتم تا بگویم خبرت هست این روزها فکرکردن به تو درد دارد

درد‌اش به مانند تاب بازی کودکی‌هایم می‌ماند

همیشه عاشقِ تاب بازی بودم اما چیزی را که عاشق‌اش بودم حالم را بد میکرد

تاب سواری برای من حسرت شد

از دور تماشا کردن‌ ماند

هنوز هم که نزدیک‌اش میشوم

سوارش که میشوم

هرچقدر هم خودم را محکم بگیرم

باز حالم را بد میکند

گویا تاب بازی به من نمی‌‌آید

میم.دال‌جان دوست‌داشتن‌ات را دوست‌دارم

اما حالم را خوب نمیکند

نزدیک‌ات که میشوم هرچقدر هم محکم

باز مرا از پا درمی‌آورد

دوست‌داشتن‌ات به من نمی‌آید

که قرار است حسرت شوی بر دلم

که باید از دور، بودن‌ات را لمس کنم

که برای همیشه باید از یک "تو" دست بشورم

مرا ببخش اما باید بال‌های خیالت را بچینم

که دیگر یادت گاه‌ و بی‌گاه مهمان‌ام نشود

باید بروم خو کنم با عکس و یاد دیگری

تا یک نشانه از تو مرا جایی حوالیِ خاطره‌هایمان پرت نکند

پر رنگ کشیدم‌ات یک تو را در لابه‌لای این زندگی

که هنوز عطرِ دوست‌داشتن‌ات از سطرسطر این نوشته‌ها نپریده

اما این تقویمی که هرچقدر ورق میخورد

رفتن‌هایت را هم طولانی‌تر میکند را میگذارم کنار

که دیگر من را جا نمیگذارم کنار نیمکت انتظار

مرا ببخش باید اما فراموش‌ات کنم

تمرینِ جلمه‌ی "یادم تورا فراموش‌" سرمشق این شب‌هایم شده

تلقین میکنم من میتوانم میشود که نگذارم غوغا کند یادت در نوشته‌هایم

که دیگر از کسی که در دلِ یک روز گرمِ مرداد دوباره آمد برای خودم رویایِ رنگی نبافم

تلقین میکنم میشود دیگر نلرزد این دل با سیاهی چشم‌هایت

سخت شاید،اما باید عاقل شوم

سنگین شاید،اما باید حقیقتِ ما شدن‌ات با دیگری را بپذیرم

هرچقدر شب‌ها خیره به ماه برای داشتن‌ات خدا خدا کردم اجابت نشد

انگار کسی آمین نگفت برای دعاهایم 





نوع مطلب : نامه هایی که هرگز به دست پستچی ندادم، 
برچسب ها : نامه، دلتنگی،
لینک های مرتبط :


چهارشنبه سی ام مرداد 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

چند وقتی میشود کتابِ "شیر تلخ" الیف شافاک را تمام کرده بودم

منتهی فرصتی پیش نمی ­آمد درباره­ ی آن در وبلاگم بنویسم

موضوع کتاب بیشتر برروی مشکلات زنان نویسنده و معرفی بسیاری از نویسندگان زن پرداخته بود

شاید همین روند باعث ایجاد این سوءتفاهم باشد که این کتاب مخاطبان­ اش فقط زنان هستنداما از نظر شخصی من این کتاب خواندن­ اش بر مردان واجب­ تر است

اصلا بهتر است بگویم کلیشه­ ی جنسیتی را نباید وارد این کتاب کرد

من عاشقِ توصیفات الیف شافاک و قلمِ خوبش بودم مخصوصا خانوم­ های ریز و کوچک درون ­اش را خیلی خوب شرح داده بود

این کتاب علاوه بر موضوعی که داشت به نویسندگی نیز کمک میکند

بسیاری از نکته­ هایی که نویسنده در این کتاب اشاره کرده بود را در دفترم ثبت کردم تا حتما سرفرصت مطالعه و اگر تنبلی نکنم به نوشتن درمورد این نکته­ ها بپردازم

دلم میخواهد قسمتی از این کتاب را با شما به اشتراک بگذارم و کلام آخرم همین قسمت از این کتاب باشد

زیرا این بخش از کتاب به توصیف سردرگمی ­ها در ننوشتن و دور شدن از ادبیات پرداخته که من از شرح حالِ نویسنده در دور شدن­ اش از نویسندگی بسیار لذت بردم

امیدوارم اگر روزی این کتاب را خواندید شما هم از آن لذت ببرید

"هیچکدام چاره سازنبود.درمان ها چاره ساز نبودند،زیرا من برای تغییر و خوب شدن آماده نبودم. چاهی پر از احساسات برای خودم کندم. وقتی عمی بودن بیش از حد آن پی بردم،از کندن صرف نظر کردم و خودم را در آن چاه انداختم.تمام هفته ها و ماه های من درون آن چاه گذشت. هرقدر که دلم به حال خودم می سوخت،بیشتر در ته چاه فرو می رفتم. هرقدر به این باور می رسیدم که دیگر ته چاه هستم،بیشتر دلم به حال خودم می سوخت.

ته چاه گردابی سرد و سوت وکور بود و مرا دربرگرفته بود. چه وقت و چگونه ته این چاه رفته بودم،هیچ چیز نفهمیدم. هیچ تلاشی هم برای فهمیدن آن انجام ندادم. دوست نداشتم از آن چاه بیرون بیایم. آنجا ماندن راحت تر بود. بالا رفتن،دست وپا زدن و حتا پیچ وتاب خوردن هم سخت بود.

این پیچ وخم افسردگی که میگویند،حتی اگر راه­ های خروج را هم پیدا کرده باشی،دوست نداری از آن­جا بروی،تا این­جا هم که آمده ­ام، تکه­ نان­هایی را خرده خرده پشت سرم انداختم تا هنگام برگشت راه را گم نکنم.

تمام آن تکه نان­ ها را هم پرنده­ های توهم خوردند.نتوانستم برگردم دوروبرم را پرده ­هایی از ناامیدی کشیدم و پتویی از نگرانی­ ها را به دور خودم تنیدم.حصاری دور تنم کشیده بودم و پشت آن پنهان بودم طوری که حتی تحمل عزیزانم را هم نداشتم.

میانه­ ام با خودم خوب نبود و همان موقع پلی که مرا به زندگی متصل نگه می­داشت و من به انجام آن بهترین شکل باور داشتم،آسیب دید دیگر نتوانستم چیزی بنویسم.

ناگهان ادبیات،به کشوری دور و قدغن برای من تبدیل شد.مزرهایی که نگهبانانی با چهره­ های ناراحت و اخمو داشت آن­گونه که همیشه امتحان می­کردم گذشتن و رفتن را،بازهم سعی کردم به همان طریق از این مرزها و دروازه­ ها گذر کنم نشد.هرتلاشی که کردم،دردی را از من دوا نکرد دیگر نتوانستم به کشور ادبیات بازگردم.

ترسی درونم را فراگرفته بود،این­که دیگر نتوانم کتاب یا متنی بنویسم نگران بودم آیا نوشتن چیزی شبیه به دوچرخه ­سواری است؟ از ان چیزهایی که یکبار یادبگیری،دیگر فراموش نخواهی کرد.یا این­که چیزی شبیه به یادگیری زبان چینی یا عربی بود؟ ابتدا سعی کردم باور کنم که نوشتن را فراموش کرده ­ام و بعد هم این را که نوشته هم مرا فراموش کرده است.

تمام مدت این ده ماه میلی به نوشتن رمان و داستان نداشتم اصلا اشتیاق قلم دست­ گرفتن نداشتم حتا یک خط هم برای ادبیات نتوانستم بنویسم. ناتوانی ­ام در نوشتن،تمام این مدت طولانی زنجیری در دست­وپای من زده بود که این امر مرا به عکس­ العملی واداشت.

هرقدر که نمی­ نوشتم،به زندگی و دنیایی که در اطرافم بود بی توجه شدم،هرقدر توجهم کم­تر شد رکودی در من ایجاد شد و این رکود هم اعتمادبنفسم را از بین برد اعتمادبنفسم که ازبین رفت قدرت تخیل و خلاقیتم کم رنگ شده و ضربه خورد، ووقتی قدرت تخیلم آسیب دید دیگر نتوانستم بنویسم.

نوشته که چنان چسب وجود من بود در تمام این مدت تکه تکه­ های مرا در یک جا نگه می­داشت وقتی که حسِ نوشتنم ناگهان قطع شد چسب وجودی من هم ازبین رفت.

همان زمان تکه تکه و متلاشی شدم."





نوع مطلب : سرزمین های شگفت انگیز را بشناسیم، 
برچسب ها : کتاب، کتابخوانی، الیف شافاک،
لینک های مرتبط :


سه شنبه بیست و نهم مرداد 1398 :: نویسنده : Zahra Movasat

این روزها گیر افتاده‌ام میانِ باتلاقی از حس‌هایی که گیج میزنند

حالم را میپرسند

و من نه که حالم بد باشد

نه،حالم خوب است اما این حالِ خوبم درد دارد

دلم مدام زیر و رو میشود

مانده‌ام چه کسی گفته که زمان مرهمِ زخم‌ها میشود

که جای خالیِ "تو"یِ زندگی‌ات عادتت میشود

این زمانِ لعنتی نه مرهمِ دردهایم شد

نه عادت داد به نبودن هایش

برای من نبودن‌هایش عادی نمیشود

درست همانند بودن‌هایش

که تقویم روی میز یادآور جایِ خالی‌اش شده

که هنوز دلم معلق در هوا لنگِ یک "تو"یِ زندگی‌اش مانده

که در انجمادِ رفتن‌هایش کم آورده

میدانی میم.دال‌جان وقتی در سیاهیِ مطلقِ چشم‌هایت اسیر شدم

وقتی در سیاه چاله‌ی عمیق رفتن‌ات برای همیشه جا ماندم

پذیرفتم تویی دیگر برای من نیست

درد داشت اما فهمیدم از خواستن‌ات سهمی برایم نیست

که هرچقدر فریادِ دوست داشتن‌ات زخم گلویم را عمیق‌تر کند

رفتن‌هایت طولانی‌تر میشود

راستش من خیلی قبل‌ترها شکستم

آنجا که پذیرفتم تو قرار است با او "ما" شوید

اما منِ بی تو هیچوقت با هیچکس جمع بسته نشد

که بعد از تو برای من تمامِ ضمایر جمع دنیا ته کشید

که منِ بی تو از همه‌کس و همه‌جا تفریق شده باقی ماند

من شکستم

وقتی هنوز قلب‌ام نام‌ات را فریاد میکشید

اما تو دلت برای او رفته بود

و من در حجمِ عظیمی از ویرانه‌های دلتنگی‌ای که برایم جا گذاشته بودی

در سیاه چاله‌ی رفتن‌ات دست و پا میزدم

در تاریکی دلتنگ شدن‌هایم خودمی را که گم شده بود

تازه یافته بودم

که تو باز در یک روز گرمِ مردادماه پیدایت شد

میدانی جانِ‌دل سردرگم‌ام

مثل این می‌ماند در یک جنگلِ پر از مه گم شده بودم

و زمانی که توانستم با مه کنار بیایم

دقیقا زمانی که فکر میکردم آن خودم را پیدا کرده‌ام

دچار مه غلیظ تری شدم

و اینبار قراری نیست بر پیدا شدن‌ام

آمدن‌ات اگر حالم را خراب نکرده باشد

گذشته را واضح‌تر از قبل به یادم آورده

و آینده‌ام را از من گرفته

بااین همه هنوز هم،همه‌ی مشق شب‌هایم پر از نام توست





نوع مطلب : دست نوشته های ممنوعه ی یک ذهنِ بیمار، 
برچسب ها : دلتنگی، فاصله، دلنوشته، غمگین، دلنوشته های من،
لینک های مرتبط :




( کل صفحات : 21 )    ...   2   3   4   5   6   7   8   ...   
 
   
   
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو